"آلا" فرصت ها و چالش های پرداختن به مسائل اجتماعی؛ همراه با مهدی کریمی تفرشی

به گزارش خبرنگار فرهنگی ایونا؛ سریال “آلا” با رویکردی متفاوت و جسورانه، مخاطبان را به چالش کشیده و نقدهای بسیاری را برانگیخته است. در همین راستا، گفت‌وگویی اختصاصی با مهدی کریمی تفرشی، منتقد و تهیه‌کننده نام‌آشنای سینما و تلویزیون ترتیب دادیم تا با نگاهی موشکافانه، زوایای پنهان و آشکار این اثر را بررسی کنیم.

مشروع این نقد به شرح ذیل است:

سریال “آلا” بدون شک یکی از بحث‌برانگیزترین سریال‌های اخیر است. شما به عنوان یک منتقد حرفه‌ای، جایگاه این سریال را در میان تولیدات تلویزیونی امروز چگونه ارزیابی می‌کنید؟

“آلا” در تراز آثار جسورانه و تلاشگر قرار می‌گیرد. در شرایطی که بسیاری از سریال‌ها به سمت فرمول‌های تکراری و قابل پیش‌بینی گرایش دارند، “آلا” سعی کرده با ایده‌ای نو و فرمی متفاوت، مسیری تازه را بپیماید. این شجاعت در پرداخت به مفاهیم عمیق‌تر و روابط پیچیده انسانی، ستودنی است، اما همین رویکرد، ریسک‌هایی را نیز به همراه داشته که نتیجه آن می‌تواند برای طیف‌های مختلف مخاطبان، تجربه‌ای بسیار متفاوت باشد.

بازیگران سریال آلا" />

بسیاری از مخاطبان و منتقدان، فیلمنامه “آلا” را از نقاط قوت و ضعف آن دانسته‌اند. از منظر فیلمنامه‌نویسی و تجربه تهیه‌کنندگی شما، این فیلمنامه چه مولفه‌هایی دارد؟

فیلمنامه “آلا” با یک ایده مرکزی قوی آغاز می‌شود که پتانسیل بالایی برای درگیر کردن مخاطب دارد. شخصیت‌پردازی‌ها، به‌ویژه در لایه‌های اولیه، هوشمندانه صورت گرفته و نویسنده توانسته با ظرافت‌هایی، کشش لازم را به داستان تزریق کند. با این حال، در نیمه دوم سریال، شاهد افت محسوسی در ریتم هستیم. برخی پیچش‌های داستانی، اگرچه تلاش دارند غافلگیرکننده باشند، اما گاهی از منطق روایی اثر فاصله می‌گیرند و انسجام کلی را مخدوش می‌کنند. به نظرم، نیاز بود این گره‌ها با دقت بیشتری گشوده شوند و شخصیت‌ها فرصت بیشتری برای بسط و پرداخت پیدا کنند.

کارگردانی “آلا” نیز مورد توجه قرار گرفته است. سبک کارگردانی و نحوه فضاسازی، چقدر در انتقال مفاهیم و حس درونی شخصیت‌ها موفق بوده است؟

کارگردانی “آلا” رویکردی سینمایی دارد. قاب‌بندی‌های خلاقانه، نورپردازی هدفمند و تدوین سنجیده، همگی در خدمت ایجاد فضایی خاص و انتقال مفاهیم مورد نظر کارگردان بوده‌اند. پلان‌های طولانی در لحظات درونی شخصیت‌ها، حس انزوا و درون‌گرایی را به خوبی منتقل می‌کند و در مقابل، استفاده هوشمندانه از کلوزآپ‌ها در نقاط اوج احساسی، به دراماتیک شدن صحنه‌ها کمک کرده است. با این حال، همانطور که به فیلمنامه اشاره کردم، ریتم کند در برخی بخش‌ها، که شاید بخشی از آن به انتخاب کارگردان برای تاکید بر حالات روحی شخصیت‌ها بازگردد، می‌تواند برای برخی مخاطبان خسته‌کننده باشد. در مجموع، کارگردان “آلا” نگاهی بصری و هنرمندانه به پروژه داشته است.

عملکرد بازیگران “آلا” بازخوردهای متفاوتی داشته است. شما این بازی‌ها را چگونه ارزیابی می‌کنید؟

بازی‌ها در “آلا” عموماً در سطح کیفی خوبی قرار دارند. بازیگر نقش اصلی، با استادی تمام، توانسته لایه‌های پیچیده شخصیتی خود را به تصویر بکشد و ارتباطی باورپذیر با مخاطب برقرار کند. شیمی قوی بین بازیگران اصلی، به انسجام و باورپذیری صحنه‌ها کمک شایانی کرده است. بازیگران نقش مکمل نیز هر یک به نوبه خود، شخصیت‌هایشان را قابل قبول و ملموس از آب درآورده‌اند. هرچند ممکن است در معدود صحنه‌های فرعی، شاهد افت کیفی جزئی باشیم، اما این موارد در کلیت کار، تاثیر چندانی نداشته و بازی‌ها نقطه قوت اصلی سریال محسوب می‌شوند.

عناصر فنی مانند فیلمبرداری، موسیقی و صداگذاری نیز در هر اثری نقش مهمی ایفا می‌کنند. “آلا” در این زمینه چقدر موفق بوده است؟

تیم فنی “آلا” تلاش کرده تا استانداردهای حرفه‌ای را رعایت کند. فیلمبرداری، با توجه به سبک و سیاق اثر، در خدمت روایت بوده و نورپردازی‌ها به خوبی توانسته‌اند حس مورد نظر را القا کنند. موسیقی متن، انتخاب هوشمندانه‌ای است و توانسته به خوبی فضاسازی صحنه‌ها را تقویت کند. صداگذاری نیز، از جزئیات محیطی گرفته تا وضوح دیالوگ‌ها، در سطح قابل قبولی قرار دارد و به غرق شدن مخاطب در دنیای سریال کمک کرده است. این هماهنگی عناصر فنی، بستر مناسبی را برای روایت داستان فراهم آورده است.

“آلا” چه مفاهیم و پیام‌هایی را با خود به همراه دارد و چقدر در انتقال این مفاهیم به مخاطب موفق بوده است؟

“آلا” به مضامینی چون تنهایی انسان معاصر، جستجوی معنا در زندگی، روابط پیچیده انسانی و حتی برخی مسائل اجتماعی می‌پردازد. این لایه‌های مفهومی، به اثر عمق می‌بخشد و آن را از یک سرگرمی صرف متمایز می‌کند. موفقیت در انتقال این پیام‌ها، تا حد زیادی به دریافت و تفسیر مخاطب بستگی دارد.

خبرنگار : ن.نوذری