ادعای «حماسه‌سازی» قلعه‌نویی در آمریکا؛ واقعیت‌ها چه می‌گویند؟

کدام حماسه؟

تیم ملی ایران در شرایطی جواز حضور در بازی‌های جام جهانی را به دست آورده که برای اولین بار، قرار است این جام با حضور 48 تیم برگزار شود. این بدان معنی است که کیفیت 12 گروه حاضر در این جام جهانی، پایین‌تر از ادوار گذشته است. از این مورد که عبور شود، سیستم صعود تیم‌ها به مرحله بعدی هم دستخوش تغییر شده؛ به عبارتی اگر در دوره‌های گذشته فقط دو تیم اول هر 8 گروه حاضر در جام جهانی به مرحله بعدی صعود می‌کردند، در این دوره علاوه بر تیم‌های اول و دوم هر 12 گروه، هشت تیم سوم برتر گروه‌ها هم به مرحله حذفی صعود می‌کنند. به این ترتیب، ایران در گروهی که ساده به نظر می‌رسد، اگر سوم هم نشود فاجعه است و اگر بتواند جواز صعود به مرحله حذفی را به‌دست بیاورد، قطعا نامش «حماسه» نخواهد بود. البته که این موضوع به معنی سادگی کار تیم ملی در آمریکا نخواهد بود بلکه گفتن همه واقعیتی است که مجموعه تیم ملی از بیانش طفره می‌روند.

کشور را هم تعطیل می‌کنند؟ 

این اولین‌بار نیست که امیر قلعه‌نویی وعده‌های کم‌وبیش عجیب می‌دهد؛ او پیش‌تر و زمانی که انتقادات از سبک وسیاق تیم ملی رو به فزونی گذاشته بود، وعده داد در جام جهانی به قدری خوب نتیجه خواهند گرفت که برای برگزاری جشن و پایکوبی، کشور را یک هفته تعطیل خواهند کرد. حتی پیش از آن قلعه‌نویی وعده ساختن تیمی داده بود که بازی تماشاگرپسندی را به نمایش خواهد گذاشت. حال اینکه در این همه سال که او بر صندلی سرمربیگری تیم ملی نشسته، تیمش بازی تماشاگرپسندی داشته یا خیر، موضوعی است که مخاطبان فوتبالی می‌توانند درباره‌اش بحث و جدل کنند.

جالب آنکه پیش از همه این وعده‌ها، قلعه‌نویی قول داده بود ترکیب تیم ملی را به نسبت جام ملت‌های آسیا با 60 درصد تغییر و ورود جوانان، جوان‌تر کند. این هم که دیگر به جمع و تقسیم و خرده سواد ریاضی نیاز دارد تا با توجه به میانگین سنی بازیکنان کنونی تیم ملی، نتیجه‌گیری کنند که میانگین سنی تیم ملی افتی داشته و یا در تغییری آشکار مسن‌تر شده است!

اینترنت برای مردم مهم‌تر است یا فوتبال؟

قلعه‌نویی، سرمربی تیم ملی فوتبال ایران، در ادامه صحبت‌هایش با سایت فیفا حرف از «خوشحالی» مردم هم زده است؛ او جایی در حرف‌هایش می‌گوید: «هدف من از طریق فوتبال این است که شادی را به خانواده‌های ایرانی در داخل و خارج از کشور بیاورم. فوتبال مفهومی یا پروژه‌ای است که می‌تواند کشورها و ملت‌ها را به هم نزدیک کند. فوتبال در ایران نیز چنین است و من امیدوارم که از طریق فوتبال بتوانیم وحدت ملی را به ارمغان بیاوریم. ما مردم خود را دوست داریم و می‌خواهیم شادی را برای آنها به ارمغان بیاوریم. امیدوارم بتوانیم این کار را از طریق فوتبال انجام دهیم».

در اینکه نیت قلعه‌نویی «خیر» است تردیدی وجود ندارد؛ اما موردی که او و مجموعه همراهش در این تیم باید به آن توجه کنند، تغییر اولویت‌هاست. او به خوبی می‌داند فاصله مردم با تیم ملی زیاد شده و این روزها بعید است در کوچه و بازار کسی مثل سابق پیگیر تیم ملی و یا حتی گروه ایران در جام جهانی باشد. قلعه‌نویی و دیگر بازیکنان تیم ملی نیک می‌دانند که برای مردم، در این روزها، وصل شدن اینترنت بین‌الملل مهم‌تر از فوتبال است. این اندک خواسته‌ای است که دست‌کم می‌توان آن را از تریبون تیم ملی درخواست داد.

کیست که نداند این یکی معیشت بسیاری را نشانه رفته و افراد زیادی را بیکار کرده. از همه بدتر اینکه ترویج و دامن زدن به طبقه‌بندی‌های اینترنت از «پرو» و نمونه‌های مشابه آن هم زخم بیشتری بر امور همین مردمی گذاشته که قلعه‌نویی می‌گوید هدف خودش و تیم ملی خوشحال کردن آن‌هاست. حداقل کاش اینترنت وصل شود تا همین «مردم» با دغدغه کمتری پیگیری نتایج تیم ملی در ینگه دنیا شوند؛ جایی که هم در جریان امور حماسی این تیم قرار بگیرند و هم برای تعطیلی برای بزم و شادی در جریان قرار بگیرند.

 با چنین ساختاری، صعود از گروه الزاماً «حماسه» محسوب نمی‌شود و انتظار افکار عمومی از تیم ملی بسیار فراتر از این ادعاست. این موضوع باعث شده بخشی از هواداران از سرمربی تیم ملی بخواهند تصویر واقعی‌تری از شرایط و اهداف ارائه کند.