انقلاب بزرگ در باشگاه پرسپولیس؛ احتمال جدایی ستاره‌ها و آغاز پروژه جوانگرایی

به گزارش خبرنگار ورزشی ایونا به نقل از ایلنا ,پرسپولیس طی نزدیک به یک دهه اخیر با تکیه بر ساختاری باثبات و حضور ستاره‌های باتجربه، به موفق‌ترین تیم فوتبال ایران تبدیل شد؛ تیمی که قهرمانی‌های متوالی لیگ برتر و حضور موفق در آسیا را تجربه کرد و بخش زیادی از موفقیت‌هایش را مدیون حفظ ستون فنی و ذهنی تیم بود.

با این حال، طی دو فصل اخیر نشانه‌های فرسودگی تدریجی این ساختار بیشتر از گذشته نمایان شده است. پرسپولیس هنوز در مسابقات بزرگ به تجربه بازیکنان قدیمی خود تکیه دارد و در مقابل، پروژه تزریق بازیکنان جوان یا جذب خارجی‌های تعیین‌کننده، یا شکست خورده یا بسیار محدود پیش رفته است.

واقعیت آماری نیز این موضوع را تأیید می‌کند. پرسپولیس در نیم‌فصل دوم فصل گذشته، ۱۲ بازیکن ۳۰ ساله و بالاتر در اختیار داشت و دو بازیکن ۲۹ ساله نیز در آستانه ورود به دهه چهارم فوتبال خود قرار دارند؛ موضوعی که باعث شده سرخ‌ها یکی از مسن‌ترین تیم‌های لیگ برتر محسوب شوند.

در مقابل، تعداد بازیکنان جوانی که توانسته‌اند به ترکیب اصلی نزدیک شوند، بسیار محدود بوده است. نفراتی مانند اورونوف، شکاری، عمری، خدابنده‌لو، محمودی و چند بازیکن دیگر، تنها چهره‌هایی هستند که میانگین سنی تیم را کاهش می‌دهند؛ هرچند بخش قابل توجهی از این بازیکنان نیز نقش ثابتی در ترکیب اصلی نداشته‌اند.

در ماه‌های اخیر بارها از سوی مدیران باشگاه و اطرافیان تیم تأکید شده که پرسپولیس نیازمند یک بازسازی جدی است. حتی گفته شد باشگاه قصد دارد بازیکنان مسن با قراردادهای سنگین را کنار بگذارد و با جذب چهره‌های جوان‌تر، انرژی تازه‌ای به تیم تزریق کند؛ طرحی که ظاهراً با استقبال اوسمار ویرا نیز همراه شده بود.

اما مشکل اصلی، همان مانعی است که سال‌ها پروژه جوانگرایی پرسپولیس را متوقف کرده؛ نبود جایگزین‌های هم‌سطح در بازار فوتبال ایران.

پرسپولیس هر بار در آستانه تغییر نسل، با یک سؤال اساسی مواجه می‌شود: آیا واقعاً بازیکنان جوانی در فوتبال ایران وجود دارند که بتوانند جای ستاره‌های باتجربه تیم را بدون افت محسوس کیفیت پر کنند؟

همین مسئله باعث شده باشگاه در عمل، بارها مجبور به تمدید قرارداد بازیکنان باتجربه شود. نفراتی مانند امید عالیشاه، سروش رفیعی و مرتضی پورعلی‌گنجی، با وجود عبور از ۳۰ سالگی، همچنان جزو ستون‌های فنی تیم محسوب می‌شوند و پیدا کردن جانشینی هم‌سطح برای آن‌ها ساده نیست.

این شرایط فقط محدود به چند بازیکن نیست. میلاد محمدی، کنعانی‌زادگان، علی علیپور و میلاد سرلک نیز در همین وضعیت قرار دارند؛ بازیکنانی که اگرچه از نظر سنی وارد سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای خود شده‌اند، اما همچنان کیفیت فنی‌شان در بازار داخلی کمیاب است.

از سوی دیگر، خارجی‌های پرسپولیس نیز عمدتاً بازیکنان جوانی نیستند. به‌جز اورونوف، سایر خارجی‌های تیم از جمله باکیچ، سرگیف، گرا و بیفوما در زمره بازیکنان باتجربه قرار می‌گیرند و اگر جدایی آن‌ها قطعی شود، مشخص نیست باشگاه بتواند گزینه‌های جوان‌تر و باکیفیت‌تری جذب کند.

همین مسئله باعث شده بسیاری از نزدیکان باشگاه معتقد باشند پروژه جوانگرایی پرسپولیس در تابستان پیش‌رو نیز نهایتاً به تغییر محدود دو یا سه بازیکن ختم خواهد شد؛ نه یک بازسازی گسترده و انقلابی.

در واقع، پرسپولیس در نقطه‌ای قرار گرفته که هر تصمیم برای تغییر نسل، با ریسک بزرگی همراه است. از یک‌سو ادامه اتکا به بازیکنان پا به سن گذاشته، خطر افت تدریجی تیم را افزایش می‌دهد و از سوی دیگر، جوانگرایی گسترده بدون وجود جایگزین‌های مطمئن، ممکن است ساختار رقابتی تیم را به‌شدت تضعیف کند.

شاید به همین دلیل است که پروژه پوست‌اندازی پرسپولیس، سال‌هاست بیشتر شبیه یک ایده تکراری در آستانه نقل‌وانتقالات به نظر می‌رسد؛ پروژه‌ای که همه درباره ضرورتش صحبت می‌کنند، اما کمتر کسی حاضر است هزینه واقعی اجرای آن را بپذیرد.

خبرنگار : نقوی