اولین گزینه نقل و انتقالاتی استقلال مشخص شد

رضاییان فصل گذشته با انتقالی پرحاشیه و جنجالی به استقلال آمد؛ انتقالی که از همان ابتدا زیر ذره‌بین بود. اما در شرایطی که استقلال یکی از ضعیف‌ترین فصل‌های تاریخش را پشت سر می‌گذاشت، او به تنهایی بار زیادی را به دوش کشید. گل زد، پاس گل داد، در لحظات سخت جلو آمد و در نهایت هم یکی از مهره‌های کلیدی تیم در مسیر قهرمانی جام حذفی بود. در واقع اگر قرار بود از آن فصل ناکام یک نقطه روشن بیرون کشیده شود، نام رضاییان حتماً در صدر فهرست قرار می‌گرفت. شروع فصل جدید هم نشان می‌داد او قرار است همان روند را ادامه دهد، اما همه چیز ناگهان تغییر کرد.

اختلاف با ساپینتو، تصمیماتی که از بیرون هم عجیب به نظر می‌رسید و نیمکت‌نشینی‌های پی‌درپی، شرایطی را رقم زد که ادامه همکاری عملاً غیرممکن شد. آنچه در نهایت رخ داد، یک جدایی قابل پیش‌بینی بود؛ اما نکته مهم‌تر، نحوه این جدایی بود. رضاییان ابتدا قراردادش را با استقلال تمدید کرد و بعد به صورت قرضی راهی فولاد شد. همین جزئیات کوچک، امروز معنا پیدا می‌کند؛ اینکه مدیران استقلال از همان زمان هم می‌دانستند این جدایی دائمی نیست و احتمال بازگشت وجود دارد.

در فولاد اما همه چیز برای او شکل دیگری گرفت. تیمی که درگیر بحران بود و سرمربی خود را تغییر داده بود، با حضور رضاییان به‌تدریج از پایین جدول فاصله گرفت و حتی به جمع تیم‌های مدعی نزدیک شد. تأثیر او فقط در آمار خلاصه نمی‌شود، هرچند همان آمار هم گویای همه چیز است؛ از ارسال‌های خطرناک روی ضربات ایستگاهی گرفته تا پاس گل‌های مستقیم از روی کرنر که در چند بازی سرنوشت را تغییر داد. رضاییان در فولاد دوباره همان بازیکنی شد که می‌توانست جریان یک مسابقه را تغییر دهد. این همان چیزی بود که استقلال از دست داد و خیلی زود هم حسرتش را خورد، به‌خصوص وقتی ساپینتو هم از این تیم جدا شد و مشخص شد شاید آن تصمیم‌ها چندان هم منطقی نبوده است.

با این حال، اگر بخواهیم واقع‌بین باشیم، مقصد اصلی رضاییان نه فولاد است و نه حتی استقلال؛ بلکه جام جهانی است. او به خوبی می‌داند در این مقطع از فوتبالش، هر تصمیمی باید در راستای رسیدن به آن تورنمنت باشد. نشانه‌هایش هم در فیفادی اخیر کاملاً دیده شد. هرچند در هیچ‌کدام از دو بازی در ترکیب اصلی نبود، اما مجموع دقایق حضورش از سایر گزینه‌های پست خودش بیشتر بود؛ موضوعی که نشان می‌دهد کادر فنی تیم ملی نگاه جدی‌تری به او دارد. در تیمی که رقابت در سمت راست بین چند بازیکن جریان دارد، رضاییان هنوز یکی از قابل‌اعتمادترین گزینه‌هاست.

شاید مهم‌ترین نکته درباره رضاییان همین باشد؛ اینکه او در 36 سالگی، نه‌تنها افت نکرده، بلکه به نوعی دوباره خودش را بازسازی کرده است. انگیزه برای رسیدن به سومین جام جهانی، در بازی‌هایش کاملاً قابل لمس است. او دیگر آن بازیکن صرفاً هجومی نیست؛ تجربه، تصمیم‌گیری بهتر و شناخت موقعیت‌ها، به کارش اضافه شده و همین موضوع او را برای کادر فنی ارزشمندتر کرده است.

حالا همه چیز به آینده نزدیک گره خورده است. اگر همین روند ادامه پیدا کند، حضورش در فهرست جام جهانی دور از ذهن نخواهد بود. و بعد از آن، دوباره همان سؤال قدیمی مطرح می‌شود: رضاییان به استقلال برمی‌گردد یا مسیر دیگری را انتخاب می‌کند؟ پاسخش را امروز علی تاجرنیا داد و اینکه رامین بازیکن استقلال است اما هیچکس از آینده خبر ندارد.