باشو غریبه‌ی کوچک یا اگر این فیلم نمایش داده شود خودم را آتش می‌زنم

6 ماه قبل

بازدید: 218

کد خبر: 000157052

باشو غریبه‌ی کوچک یا اگر این فیلم نمایش داده شود خودم را آتش می‌زنم

فیلم «باشو، غریبه‌ی کوچک» اثری از زنده‌نام بهرام بیضایی، فیلم‌ساز فقیدِ ایرانی، در سال ۱۳۶۴ ساخته شد ولی ۵ سال بعد، یعنی در سال ۱۳۶۹ رنگِ پرده‌ی سینما را به خود دید.

فیلم‌های ضدجنگ چه ویژگی‌هایی دارند؟

مشخص است از عنوانشان پیداست: ضدجنگ هستند. نگاهشان تشویق یا دفاع از جنگ نیست؛ بلکه حتی بحثشان صلح یا تسلیم‌شدن هم نیست. تمرکزِ بیشتر این فیلم‌ها بر عواقبِ جنگ است؛ همچون ادامه‌ی زندگیِ همسران و بچه‌هایی که مردِ خانواده‌شان را در جنگ از دست داده‌اند؛ خانواده‌هایی که خانه‌هایشان (آشیانه و زادگاهشان) تخریب می‌شود و چیزی جز تلی از خاک و تکه‌سنگ بر جا نمی‌ماند؛ یا حتی آسیب‌هایی که آدم‌ها در جنگ می‌بینند — چه روحی و روانی، چه جسمی و فیزیکی.

آیا روزی، فقط روزی را خواهیم دید که در هیچ‌جای این کره‌ی خاکی، جنگی نباشد؟

پیشنهاد ایونا

به قولِ نیاکانمان: الهی آمین!

باشو، غریبه‌ی کوچک (۱۳۶۴)

فیلم «باشو، غریبه‌ی کوچک» اثری از زنده‌نام بهرام بیضایی، فیلم‌سازِ فقیدِ ایرانی، در سال ۱۳۶۴ ساخته شد ولی ۵ سال بعد، در سال ۱۳۶۹، به اکران درآمد. فیلم همان‌طور که از نامش پیداست، داستانِ کودکی به‌نام «باشو» را روایت می‌کند که خانه‌شان در جنگِ تحمیلیِ عراق ویران شده است. او خود را درونِ کامیونی می‌اندازد تا از مهلکه فرار کند. درونِ ماشین به خواب می‌رود و وقتی بیدار می‌شود، خود را در مزرعه‌ای در شمالِ کشور می‌بیند. مادرِ خانواده او را می‌پذیرد و تیمارش می‌کند تا اعتماد کند و از زندگیِ خود بگوید؛ که از کجا آمده و چگونه به این‌جا رسیده است. هیچ‌کدام زبانِ همدیگر را نمی‌فهمند، اما در نهایت باشو عضوِ جدیدِ خانواده می‌شود.

بهرام بیضایی که همیشه ناخواسته درگیرِ حواشیِ فیلم‌هایش بوده، درباره‌ی این فیلم نیز با چنین سرنوشتی روبه‌رو می‌شود. به‌دلیلِ تنگ‌نظری‌ها، سوء‌تفاهم‌ها و تصوراتِ اشتباه، فیلم توقیف می‌شود و زمانی به اکران درمی‌آید که نزدیک به دو سال از پایانِ جنگ می‌گذرد. حتی روایتی هست که مدیرعاملِ وقتِ ایرنا در آن سال‌ها چنان با فیلم مخالف بوده است که گفته: