«داستان پسری که از رویاهایش نترسید»؛ تحسین فرهیختگان از تتوی معنادار علیرضا بیرانوند

5 ماه قبل

بازدید: 106

کد خبر: 000158797

«داستان پسری که از رویاهایش نترسید»؛ تحسین فرهیختگان از تتوی معنادار علیرضا بیرانوند

مطلبی احساسی با عنوان «داستان پسری که گذشته را فراموش نکرد»، از تتوی الهام‌بخش علیرضا بیرانوند روی دستش تمجید کرده و آن را نشانه‌ای از اراده، پشتکار و یادآوری مسیر دشوار زندگی او دانست.

به گزارش خبرنگار ورزشی ایونا به نقل رسانه فرهیختگان : با انتشار مطلبی با عنوان « داستان پسری که گذشته را فراموش نکرد» به تتوی متفاوت بیرانوند روی دستش اشاره کرد و وی را به‌خاطر یادآوری روزهای سخت زندگی‌اش تحسین کرد.

آدمی که رویا ندارد، چه دارد؟ رویا گاهی آنقدر قدرتمند است که دست‌ات را می‌گیرد، از خانه پدری به تهران می‌کشاندت و یک کوله پشتی نه چندان پر را روی دوش‌ات می‌گذارد تا اولین عکس را جلوی میدان آزادی بگیری و تازه سخت‌ترین شب‌های زندگی‌‌ات را آغاز کنی.

پیشنهاد ایونا

روزهایی تنهایی، روزهای رنج، روزهای کار، روزهای امید. وقتی که جیب‌‌هایت خالی‌اند و تا صبح به سرمای زمستان پایتخت گره خورده‌ای. آن‌وقت یکهو به خودت می‌آیی و می‌بینی که لباس شماره یک تیم ملی مملکت را پوشیده‌ای. بزرگ و کوچک تو‌ را می‌شناسند و ستاره‌ای شده‌ای برای خودت. این نه تصادف است و نه بازی سرنوشت. این داستان پسری است که از بزرگی رویاهای‌اش نترسید. داستان اراده‌ای که ناامیدی را تسلیم کرد.

نام علیرضا بیرانوند در این سال‌ها به ماجراهای زیادی دوخته شده است. خوب، بد و گاهی زشت. گاهی بی‌وقفه تشویق شده و گاهی بی‌وقفه علیه‌ او شعار داده‌اند. گاهی فوق‌العاده ظاهر شده و گاهی تصمیمی جنجالی گرفته اما در دو مورد، نمی‌توان به او شک کرد. اول اینکه بیرو یکی از بهترین گلرهای تاریخ فوتبال ایران است و دوم اینکه او، بک‌گراند خیره‌کننده‌ای دارد. بیرانوند تنها سنگربان تاریخ تیم ملی است که در دو جام جهانی بازی کرده و خیلی زود به فهرست معدود نفراتی اضافه می‌شود که در سه دوره این جام حاضر بوده‌اند. ستاره‌ای که قبل از مراقبت از دروازه تیم ملی، دروازه‌بان آرزوهای خودش بوده است!

تتوی ویژۀ بیرو، نشان می‌دهد او هرگز گذشته را از یاد نبرده و حالا می‌خواهد آن دوران را حتی نزدیک‌تر به خودش نگه دارد. روی دست‌هایی که انگار، نسخه نجات‌بخش زندگی‌اش بوده‌اند. علیرضا فراموش نکرده از کجا آمده و برای موقعیت امروز چقدر مصیبت تحمل کرده است. از عکس گرفتن در میدان آزادی در اوج ناشناختگی تا ایستادن بین دو تیر دروازه ورزشگاه آزادی در اوج شهرت، راهی طولانی است. مسیری که باید اسمش را «راه بیرو» بگذاریم.

در این گزارش آمده است که بیرانوند با دل و جانی سرشار از رویا، از لرستان تا تهران را پیمود؛ روزهایی پر از فقر، تنهایی و امید را پشت سر گذاشت و سرانجام با پیراهن شماره یک تیم ملی به نماد تلاش و ایمان بدل شد. این تتو، نه صرفاً طرحی زینتی، بلکه یادآور سفری دشوار است — سفری از سرمای خیابان‌ها تا گرمای قله موفقیت.

منبع خبر: نگاه ایرانیان نیوز

مشاهده خبر در منبع اصلی

برچسب ها