راز معبد گمشده هند؛ مارهای کبرا از دل سنگ‌ها بیرون آمدند

به گزارش تیم وبگردی ایونا به نقل از فرادید: بقایای معبد باستانی زمانی آشکار شد که ماشین‌آلات عمرانی برای ساخت دیوار محوطه در زمین ۳۳۷ هکتاری دانشگاه مشغول حفاری بودند. کارگران در نزدیکی سد «لوکام چروو» به سازه‌های سنگی بزرگی برخوردند و همین موضوع باعث شد احتمال دهند این سنگ‌ها بخشی از یک مجموعه معبد قدیمی باشند. پس از آن، عملیات ساختمانی فوراً متوقف شد و مقام‌های محلی اداره باستان‌شناسی را در جریان قرار دادند.

اما حفاری زمانی جنبه‌ای عجیب و دراماتیک پیدا کرد که سه مار کبرا از زیر سنگ‌های بیرون‌آمده ظاهر شدند. گفته می‌شود یکی از مارها بر اثر سقوط سنگ کشته شد و دو مار دیگر به پوشش گیاهی اطراف گریختند. این اتفاق باعث وحشت کارگران شد و حتی ماشین‌آلات حفاری نیز بعد از آن دچار اختلال شدند؛ موضوعی که ترس و شایعات بیشتری در میان کارگران ایجاد کرد.

راننده یکی از ماشین‌های حفاری به یک روزنامه محلی گفته بود که کارگران آن‌قدر ترسیده بودند که دیگر حاضر به ادامه حفاری در آن نقطه نبودند. او توصیف کرد که مارها درست پس از جابه‌جا شدن «سنگ‌های باستانی» ظاهر شدند و همین موضوع برای حاضران حال‌وهوای نوعی هشدار مرموز داشت.

بعدتر، ساکنان محلی در محل جمع شدند، برای ماری که کشته شده بود آیین مذهبی برگزار کردند و آن را طبق رسوم محلی دفن کردند. برخی از اهالی معتقد بودند این سنگ‌ها احتمالاً متعلق به زیارتگاهی گمشده بوده که شاید به هانومان یا «یلاما تالی» اختصاص داشته است.

ماجرای مارهای کبرا لایه‌ای نمادین و مذهبی به این کشف باستان‌شناسی داده است. در سنت‌های دینی جنوب آسیا، مارها فقط حیوان نیستند. «ناگا»ها که اغلب به شکل مار کبرا تصویر می‌شوند، در آیین‌های هندو، بودایی و جینی موجوداتی نیمه‌الهی به شمار می‌روند که می‌توانند هم خطرناک و هم محافظ باشند. دانشنامه بریتانیکا ناگاها را موجوداتی افسانه‌ای مرتبط با جهان زیرزمینی، نیروهای مقدس و شکل مارگونه توصیف می‌کند.

البته این موضوع ثابت نمی‌کند که ویرانه‌های مولگو واقعاً به‌وسیله مارها «محافظت» می‌شده‌اند، اما توضیح می‌دهد چرا این کشف تا این اندازه بر ذهن مردم محلی تأثیر گذاشته است. وقتی سنگ‌های مدفون یک معبد، یک منبع آب و مارهای کبرا هم‌زمان در کنار هم ظاهر می‌شوند، طبیعی است که مفاهیمی چون حفاظت مقدس، باروری، آب و خطر در ذهن مردم تداعی شود.

یکی از سالمندان محلی به نام سامبایا به روزنامه محلی گفته بود که در باور مردم منطقه، پادشاهان کاکاتیا معمولاً معبدها را کنار آبگیرها می‌ساختند تا آب‌ها را متبرک کنند. او از مقام‌ها خواست به این محل احترام بگذارند و به‌جای ادامه ساخت‌وساز، از بقایا محافظت کنند.

اگر ثابت شود این بقایا واقعاً به دوره کاکاتیا تعلق دارند، این کشف با الگوی شناخته‌شده معماری و شهرسازی آن دوران هم‌خوانی خواهد داشت؛ دورانی که در آن معبدها، مخازن آب و سکونتگاه‌ها معمولاً ارتباط نزدیکی با یکدیگر داشتند. سلسله کاکاتیا که بخش بزرگی از دکن شرقی را از پایتخت خود در وارانگال اداره می‌کرد، برخی از مهم‌ترین آثار معماری تلانگانا را از خود به جا گذاشته است.

ورود باستان‌شناسان به محل

کِی. آرجون رائو، مدیر اداره باستان‌شناسی ایالت، اعلام کرد که این اداره پس از دریافت گزارش از معاون دانشگاه، فوراً گروهی را برای بررسی محل اعزام کرده است. انتظار می‌رود پس از پایان بررسی‌ها، گزارشی دقیق درباره تاریخ احتمالی، منشأ و اهمیت این بقایا منتشر شود.

مقام‌ها همچنین دستور داده‌اند سنگ‌های کشف‌شده تا زمان انجام مطالعات بیشتر، به موزه باستان‌شناسی وارانگال منتقل شوند.

در حال حاضر، نسبت دادن این بقایا به دوره کاکاتیا هنوز قطعی نیست. باستان‌شناسان باید نقش‌ونگارها، نوع سنگ، نقشه معماری، شیوه ساخت و دیگر آثار مرتبط را بررسی کنند تا مشخص شود آیا این بقایا واقعاً متعلق به یک مجموعه معبد، زیارتگاهی تخریب‌شده، قطعات معماری جابه‌جا شده یا سازه‌ای دیگر هستند.

با این حال، این کشف دست‌کم یک نتیجه مهم داشته است: پروژه ساخت‌وساز مدرن برای مدتی متوقف شد تا شاید یک مکان مقدس قرون‌وسطایی از دل خاک دوباره شناخته شود. با بیرون آمدن ناگهانی سه مار کبرا از زیر سنگ‌ها، این ویرانه‌ها نه‌فقط به‌عنوان یک کشف باستان‌شناسی، بلکه به‌عنوان روایتی آمیخته از تاریخ، ترس و باورهای محلی وارد توجه عمومی شدند.

خبرنگار : آقابابایی