رضا کیانیان: سه فرزندم را بر اثر سرطان از دست دادم

این آیین با تلاوت آیاتی از قرآن کریم توسط مرتضی یراق‌بافان آغاز شد.

در ابتدا پیام گروه تئاتر «شایا» به مناسبت درگذشت بهناز نازی توسط مجری خوانده شد.

در این پیام آمده است: «تئاتر و سینمای ایران، یکی از درخشان‌ترین گوهرهای هنرِ بازیگری و طراحی صحنه و لباس خود را از دست داد.

بهناز نازی، هنرمندی از جنس آب و آینه بود؛ زلال، نجیب و بی‌پیرایه. آرام و استوار، همچون زنانِ نقش‌بسته در مینیاتورهای ایرانی؛ و در عین حال، پرصلابت و خروشان، چون زنانِ سترگِ شاهنامه.

او هنرمندی بود که هرگز به ابتذال تن نداد؛ گزیده‌جو و گزیده‌کار بود و هنر را حرمت می‌نهاد. تئاتر برای او نه حرفه، که معبدِ ریاضت، کشفِ خویشتن و تعالی روح بود. هیچ‌گاه با رسالتِ هنری‌اش آسان‌گیرانه مواجه نشد و انضباط، جدیت و سختکوشیِ مثال‌زدنی‌اش، همواره احترام و تحسینِ همکاران و مخاطبانش را برمی‌انگیخت.

بهناز نازی در نمایش‌های «گُمَسار»، «زمانی برای زندگی»، «دختری با شنل ارغوانی»، «آژاکس»، «داستان‌های کارور»، «مکبث»، «کالون و قیامِ کاستلیون»، «چه‌گوارا»، «صبحانه برای ایکاروس»، «شاه‌لیر»، «فاوست»، «درخشش در ساعت مقرر»، «ترور»، «سقراط»، «شرقِ دور، شرقِ نزدیک»، «شوایک»، «ریچارد»، «گُرگاس‌ها» و «فردریک»، حضوری درخشان و فراموش‌نشدنی داشت. او افق‌های تازه‌ای به ساحتِ بازیگری بخشید و بی‌تردید می‌توان او را یکی از برجسته‌ترین بازیگرانِ تئاتر ایران دانست.

حضورِ او در گروه تئاتر شایا، فرصتی یگانه برای آفرینش، تجربه و زیستنِ نقش‌هایی پیچیده و چندلایه بود؛ نقش‌آفرینی‌هایی که مخاطبان ایرانی و غیرایرانی را به تحسین و شگفتی وامی‌داشت.

بی‌گمان، فقدانِ این هنرمندِ گران‌مایه، خسرانی بزرگ برای هنرِ ایران است. او از خود خاطره‌هایی ماندگار از زیباییِ روحِ انسان، ارزشِ زندگی و شأنِ تعالی‌بخشِ هنر به جا گذاشت. پایداری و شجاعتش در نبرد با بیماری نیز از وجوهِ کم‌نظیر شخصیتِ او بود؛ مقاومتی شریف و انسانی که هرگز از یاد نخواهد رفت.

یاد و نامش را با سپاس و احترام گرامی می‌داریم و برای روحِ بلند و پاکش آرامش و روشنایی آرزو می‌کنیم.»

سپس پیکر زنده‌یاد نازی با نوای سنج و دمام به جایگاه منتقل شد.

کیانیان: بهناز نازی همچون دخترم بود

رضا کیانیان بازیگر پیشکسوت سینما، تئاتر و سینما در این آیین که بسیار متأثر بود، ضمن عرض تسلیت به خانواده بهناز نازی و هنرمندان تئاتر اظهارداشت: بهناز نازی همچون دخترم بود، در این چند سال سه فرزندم را به دلیل سرطان از دست دادم. همیشه بدون اغراق آرزو می‌کردم که اگر امکان داشت از عمرم کم می‌شد و به این هنرمندان اضافه شود. از ته دل راضی بودم که این کار انجام شد، من زندگیم را کردم. آنان‌ باید زندگی می‌کردند.

پس از این آیین پیکر زنده‌یاد نازی برای خاکسپاری به قطعه هنرمندان بهشت زهرا(س) منتقل شد.

به گزارش ایرنا، بهناز نازی، ۲۶ اردیبهشت ماه پس از یک دوره مبارزه با بیماری سرطان دار فانی را وداع گفت.

این هنرمند متولد ۱۳۴۶ بود، نازی فعالیت خود را از سال ۱۳۷۴ در حوزه تئاتر آغاز کرد، ایفای نقش در نمایش‌های «گمسار» به کارگردانی شهرام کرمی، «روزگاری برای بودن»، «دختری با شنل ارغوانی»، «مکبث»، «سقراط»، «فردریک» به کارگردانی حمیدرضا نعیمی، «آژاکس»، «کالون و قیام کاتسیلون» به کارگردانی آرش دادگر، «محبوبه‌ها» به کارگردانی ژاله صامتی، ایفای نقش در مجموعه‌های تلویزیونی «سفر به چزابه» به کارگردانی رسول ملاقلی‌پور، «پزشکان» به کارگردانی مسعود کرامتی، «سیاه، سفید، خاکستری» به کارگردانی سیامک شایقی، «ازازیل» و «جیران» (نمایش خانگی) به کارگردانی حسن فتحی و فیلم‌های سینمایی «مادرم گیسو»، «شراره» به کارگردانی سیامک شایقی و «دلم می‌خواد» به کارگردانی بهمن فرمان آرا از سوابق بهناز نازی بود.

او طراحی صحنه و لباس نمایش‌های «روزنه» به کارگردانی حمیدرضا نعیمی، «روزگار طولانی تنهایی» به کارگردانی شهرام کرمی و «انتظار با بوی نرگس» به کارگردانی عباس غفاری و کارگردانی نمایش «گابریل»(سال ۱۳۹۸) را برعهده داشت.

همچنین دریافت جایزه دوم بازیگری از جشنواره دانشگاه آزاد بوشهر برای بازی در نمایش «گمه‌سار»، جایزه دوم طراحی صحنه و لباس از جشنواره استانی تهران برای طراحی صحنه نمایش «روزنه» و «روزگار طولانی تنهایی»، سیمرغ بلورین بهترین طراحی صحنه و لباس از جشنواره فیلم فجر برای طراحی صحنه فیلم «هیوا» به کارگردانی رسول ملاقلی‌پور و کسب رتبه سوم بازیگری از جشنواره سراسری دانشجویی برای بازی در نمایش «روزگاری برای بودن» از افتخارات این هنرمند بود.