قالیباف در گفت‌وگوهای دیپلماتیک، تیم آمریکایی را تحت‌تأثیر قرار داد — روایت واشنگتن پست از مذاکره‌ای حرفه‌ای

به گزارش خبرنگار بین الملل ایونا به نقل از خبر آنلاین, نکاتی از یادداشت دیوید ایگناتیوس نویسنده مطرح واشنگتن پست را می‌خوانیم:

پس از گفت‌وگو در روز یکشنبه با افرادی نزدیک به روند مذاکرات، برداشت من این است که بن‌بست اسلام‌آباد لزوماً به‌معنای بازگشت به جنگ نیست. این محاصره، بی‌تردید یک تاکتیک فشار است، اما در درجه‌اول ماهیتی نظامی ندارد. ترامپ تمایل چندانی به درگیری مسلحانه بیشتر ندارد. او می‌داند که مزایای احتمالی محدود است و «ریسک دنباله‌ای» ـ به‌تعبیر معامله‌گران مالی ـ بسیار بالاست.

 طرف آمریکایی انتظار دارد که علی‌رغم بن‌بست آخر هفته در اسلام‌آباد، تماس‌ها احتمالاً از طریق میانجی‌های پاکستانی ادامه یابد. مقصد نهایی ترامپ همچنان «خروج از بحران» است.

«اگر نمی‌توانید مسئله‌ای را حل کنید، آن را گسترده‌تر (بزرگتر) کنید.»، این توصیه که اغلب به دوایت آیزنهاور نسبت داده می‌شود، به‌نظر می‌رسد راهبرد ترامپ باشد.

مذاکرات اسلام‌آباد با مواضع سخت‌گیرانه آغاز شد؛ جِی‌دی ونس، معاون رئیس‌جمهور آمریکا، و محمدباقر قالیباف، رئیس مجلس، خطوط قرمز خود را مطرح کردند، اما پس از ساعت‌ها گفت‌وگو، قالیباف تیم آمریکایی را تحت‌تأثیر قرار داد و به‌عنوان مذاکره‌کننده‌ای حرفه‌ای و کارآزموده ارزیابی شد.

ترامپ از آغاز جنگ در 28 فوریه، در انتظار تسلیم ایران بوده است، و همین خوش‌بینی بیش‌ازحد، از نظر منتقدان، بزرگ‌ترین اشتباه او به‌شمار می‌رود.

 اکنون برای کاخ سفید روشن شده است ـ همان‌گونه که منتقدان هشدار می‌دادند ـ که جنگ در خاورمیانه آغازش آسان، اما پایانش دشوار است.

او یک بندباز است...

منابع آگاه گفتند مذاکرات اسلام آباد با شروعی قابل پیش‌بینی و سرسختانه آغاز شد و هم جی دی ونس و هم محمد باقر قالیباف، ماژیک‌های خود را کنار گذاشتند. اما پس از ساعت‌ها بحث طولانی، قالیباف تیم آمریکایی را به عنوان یک مذاکره‌کننده‌ی حرفه‌ای و ماهر - و رهبر بالقوه‌ی یک ایران جدید - تحت تأثیر قرار داد.
مقامات آمریکایی به همین دلیل معتقد شدند که سایر مقامات سپاه نیز تلاش می‌کنند تا کانال‌های خود را باز کنند، زیرا می‌خواهند بخشی از آینده باشند.

به عقیده ایگناتیوس در واشنگتن پست، همه‌ی این‌ها می‌تواند خیال‌پردازی‌هایی از آن نوع باشد که مقامات آمریکایی زمانی در مورد عراق یا افغانستان ابراز می‌کردند.
وی در این مقاله ادامه می‌دهد که: «قالیباف دو دهه است که سعی دارد خود را به عنوان یک جایگزین عمل‌گرا و شرکت‌کننده در داووس معرفی کند. من اولین بار در سال ۲۰۰۶ در مورد او به عنوان یک «بندباز» نوشتم، زمانی که به عنوان شهردار تهران، می‌خواست چاله‌های خیابان را تعمیر کند و زباله‌ها را جمع‌آوری کند و «شاید برای فرار از رویارویی آخرالزمانی با غرب» رقبایش. اکنون، ۲۰ سال بعد، وقت آن رسیده که قالیبافِ مدعیِ تغییر، تسلیم شود یا سکوت کند.»
مقامات آمریکایی مدعی هستند که ایران امروز، با وجود تمام شجاعتش، آشفته است. این کشور در حال تجربه‌ی نسخه‌ی نظامیِ تعطیلیِ ناشی از کووید است و پس از ۴۰ روز جنگ، فعالیت اقتصادی کمی در کشور وجود دارد.

خبرنگار : نقوی