نجوایی عاشقانه برای خاک وطن؛ انتشار اثر باشکوه و جدید علیرضا قربانی به نام «گلوبند ایران» + متن یادداشت دلی

به گزارش خبرنگار فرهنگی ایونا به نقل از برترین‌ها،  این اثر جدید که رنگ و بوی شدید وطنی و حماسی دارد، «گلوبند ایران» نام‌گذاری شده و بلافاصله پس از انتشار، با استقبال چشمگیر علاقه‌مندان به موسیقی فاخر ایرانی مواجه شده و فضای مجازی را تحت تأثیر قرار داده است.

بر اساس اطلاعات رسمی و گزارش‌های رسانه‌ای منتشر شده از سوی تیم روابط عمومی این پروژه، آهنگسازی و تنظیم این قطعه شنیدنی را هنرمند توانمند و نام‌آشنا، «حسام ناصری» بر عهده داشته است؛ موزیسینی که در سال‌های اخیر با درک متقابل و خلاقیت بالای خود، زوج هنری موفقی را در کنار علیرضا قربانی تشکیل داده و آثار ماندگار متعددی را خلق کرده است. همچنین مسئولیت تهیه‌کنندگی و مدیریت اجرایی این اثر بر عهده «محسن خباز» بوده و بار معنایی و کلمات زیبای این ترانه را شاعر خوش‌قریحه کشورمان، «حسین غیاثی» با ظرافت هرچه تمام‌تر به رشته تحریر درآورده است تا مثلثی قدرتمند از هنر و احساس، این هدیه موسیقایی را به مردم تقدیم کند.

هم‌زمان با انتشار رسمی این قطعه، علیرضا قربانی یادداشتی بسیار صمیمی، دلی و در عین حال پرمفهوم را در فضای مجازی به اشتراک گذاشت که نشان‌دهنده عمق دغدغه‌مندی او نسبت به جغرافیا و مردم این مرز و بوم است. او نوشته خود را با یک مصرع عاشقانه و مواج آغاز کرد و گفت: «مرا صدا بزن، چرا که من هرگز توان دل کندن و جدا شدن از تو را ندارم...» این خواننده محبوب در ادامه به بیت ماندگار و مشهور حضرت حافظ شیرازی اشاره کرد که می‌فرماید قصه غم عشق تنها یک ماجرا بیشتر نیست، اما شگفتی بزرگ در این است که این داستان را از زبان هر کسی که می‌شنوی، باز هم تازگی دارد و هرگز تکراری نمی‌شود.

قربانی با طرح یک پرسش تفکربرانگیز، خطابه خود را به سمت مفهوم مقدس وطن برد و یادآور شد که به راستی در کجای این کره خاکی می‌توان سرزمینی را یافت که هم مهد و تجلی‌گاه قصه‌های عاشقانه باشد و هم نام و یادش در گوش هر خسته‌دلی، نغمه‌ای نو و نامکرر ایجاد کند؟ پاسخ او بدون شک یک کلمه بود: وطن! او در ستایش ایران عزیز نوشت که مأمن و میهن ما، حقیقت پایدار و جاودانه‌ای است؛ اصالتی که پیش از تولد و پا گذاشتن ما به این دنیا وجود داشته و پابرجا بوده است و بدون تردید، پس از آنکه روزگار ما نیز به پایان برسد و از این جهان برویم، باز هم مقتدر و استوار باقی خواهد ماند.

این استاد آواز در بخش دیگری از متن پر احساس خود، آرزویی عمیق را برای نسل‌های آینده مطرح کرد و نوشت که ای کاش آیندگان و کسانی که بعد از ما روی این خاک قدم می‌گذارند، بدانند و درک کنند که ما چه روزگار سختی را پشت سر گذاشتیم. او تأکید کرد که ما همان نسلی بودیم که در تمام لحظات، غمِ ایران و دغدغه آینده این کشور را با تمام وجود در دل داشتیم و بر دوش کشیدیم. اگرچه چرخ روزگار بر ما بسیار سخت و نفس‌گیر گذشت و با چالش‌های فراوانی روبرو شدیم، اما در برابر سختی‌ها سر خم نکردیم و کوتاه نیامدیم؛ چرا که این خاک، «ایران‌مان» است و همتای جان و نفس‌هایمان به شمار می‌رود.

علیرضا قربانی درباره فرآیند شکل‌گیری و پشت پرده تولید قطعه «گلوبند ایران» افشا کرد که این اثر، حاصل یک روز یا دو روز نیست، بلکه پس از ماه‌ها فکر، خیال، دغدغه‌مندی و کلنجارهای ذهنی مداوم متولد شده و به مرحله اجرا رسیده است. او اشاره کرد که تیم تولید مدتی طولانی را صرف این فکر کردند که در شرایط کنونی جامعه چه کاری باید انجام داد، چه پیامی را باید منتقل کرد یا حتی انجام چه کارهایی صلاح نیست. در نهایت، برآیند تمام این افکار و احساسات به یک نقطه مشترک رسید: اینکه دل همه سازندگان این اثر برای «مردم شریف ایران» تنگ شده و نگاه، امید و تکیه‌گاه اصلی‌شان همیشه به سوی «ایران» است. سرزمینی که ریشه در ژرفای تاریخ دارد و به لطف عزت و افتخار فرزندانش، در آینده تاریخ نیز تابان و سربلند خواهد ماند. او در پایان با ابراز دلتنگی، آمادگی خود را برای دیدارهای دوباره با مخاطبانش اعلام کرد.

تحلیل‌گران حوزه موسیقی بر این باورند که قطعاتی از جنس «گلوبند ایران» صرفاً یک اثر تفریحی یا تجاری نیستند، بلکه بیانیه‌ای فرهنگی و هویتی از سوی هنرمندان بزرگ کشور محسوب می‌شوند. علیرضا قربانی در دورانی که جامعه نیاز مبرمی به همبستگی، امید و یادآوری اصالت‌های خود دارد، با انتخاب این شعر و ملودی، تلاش کرده است تا پلی میان قلب‌های مردم و مفهوم جاودانه میهن بسازد. صدای رسا و حزن‌آلود او در این قطعه، آینه‌ای است از رنج‌ها و در عین حال، پایداری و شکوه ملتی که در طول تاریخ همواره از پس طوفان‌ها سر بلند کرده است.

در پایان، انتشار این قطعه جدید بار دیگر ثابت کرد که موسیقی اصیل ایرانی تا چه حد می‌تواند به عنوان یک رسانه پویا، صدای درون جامعه و بازتاب‌دهنده عشق به خاک و بوم باشد. «گلوبند ایران» اکنون فراتر از یک نام، به نمادی از ارادت هنرمندان به مردم تبدیل شده است و بدون شک جایگاه ویژه‌ای را در کارنامه هنری علیرضا قربانی و حافظه شنیداری ایرانیان به دست خواهد آورد.

شعر این قطعه بدین شرح است:

آسمان را بغل گرفته غمت 

در غروبی به رنگ‌لبخندت 

خسته ای و نشسته است انگار 

برف بر شانه ی دماوندت 

خواب پرواز دیده اند انگار 

آرزوهای مانده در بندت

بغض کردم چقدر زیبا بود 

نام ایران بر گلوبندت 

وطن تویی

غریب آشنای من

وطن تویی

تمام ماجرای من

مرا بخوان

که از تو دل نمی‌کنم

مرا ببین

وطن تویی، وطن منم

با تو آرام می‌شوم تنها

مثل تقدیر زخم و مرهم ها

دوست دارم که با تو گریه کنم 

روی دوش تمام آدمها 

دوست دارم سبک شوم  بپرم 

از میان تمام این غم ها 

دوست دارم که با تو‌ بنشینم 

به تماشای دوست دارم ها

خبرنگار : نقوی