نقاشی‌هایی که عطر گُل می‌دهند

به گزارش خبرنگار فرهنگی ایونا به نقل از ایسنا، «اولگا ویزینگر-فلوریان» (۱۸۴۴–۱۹۲۶) در خانواده‌ای مرفه از کارمندان دولتی در وین امپراتوری به دنیا آمد. ازدواج او با داروسازی به نام «فرانتس ویزینگر» در سال ۱۸۷۴ میلادی مانع حضور او در حوزه هنری نشد. او در همان سال ازدواج در کلاس‌های خصوصی نقاشان منظره شرکت کرد. در سال ۱۸۸۴ استودیو خود را تأسیس کرد و خیلی زود، برای جبران فقدان آموزش آکادمیک برای زنان، شاگردان زن را پذیرفت.

استعداد ویزینگر-فلوریان از همان دوران شاگردی آشکار بود. او از همان سال ۱۸۸۲ میلادی توانست در «خانه هنرمندان» که معتبرترین نهاد هنری امپراتوری اتریش-مجارستان بود، آثارش را به نمایش بگذارد. اگرچه این انجمن از نمایش آثار زنان استقبال می‌کرد، اما حضور آن‌ها در مراسم افتتاحیه یا عضویت به‌هیچ‌وجه خوشایند نبود.

او بدون ترس از هیئت داوران، زمانی که درخواستش برای نصب اثرش در جایگاهی برجسته‌تر نادیده گرفته شد، نقاشی‌اش را از دیوار برداشت. اعتمادبه‌نفس او درنهایت ثمر داد، چراکه در نهایت انجمن خواسته‌اش را پذیرفت. او با وجود این تنش‌ها، به شرکت در نمایشگاه‌های سالانه ادامه داد و از این طریق جایگاه خود را در بازار هنر تثبیت کرد.

منظره‌ها و نقاشی‌های گل

«ویزینگر-فلوریان» در نقاشی منظره‌ها و چیدمان‌های گل تخصص داشت. گُل موضوعی بود که همواره توسط هنرمندان زن بسیار به تصویر کشیده می‌شد. در حالی که آثار اولیه او بر بازنمایی واقع‌گرایانه و با توجه به جزئیات متمرکز بود، در اواسط دهه ۱۸۹۰ به امپرسیونیسم روی آورد. او با ضربه‌قلم‌های پویا و روان خود، خیلی زود به یکی از مهم‌ترین نقاشان این سبک در اتریش تبدیل شد. او به جای انتخاب منظره‌هایش طبیعت بکر و دست‌نخورده به عنوان سوژه، باغ‌ها، پارک‌ها، مزارع و فضاهای داخلی را به تصویر می‌کشید. 

این هنرمند بعد از مدتی به شهرت دست پیدا کرد و آثارش در سراسر اروپا و فراتر از آن به نمایش درآمد و گل‌هایش دل‌ها را ربود. این زنجیره موفقیت تجاری و شهرت، با حضور او در سه نمایشگاه جهانی به اوج رسید. 

ویزینگر-فلوریان بارها در رویدادهای اجتماعی مهم مانند مهمانی‌های شام یا اجراهای اپرا حضور پیدا کرد. جای تعجب نیست که مشتریان او شامل حلقه‌ای درخشان چون شاهزاده نایب‌السلطنه لویتپولد باواریا، تزار فردیناند بلغارستان، خانواده روتشیلد و حتی امپراتور فرانتس یوزف اول بودند!

 ویزینگر-فلوریان در سال ۱۹۰۰ انجمن «هشت هنرمند زن» و در سال ۱۹۱۰ «انجمن هنرمندان زن اتریش» را بنیان‌گذاری کرد؛ دومی هنوز هم وجود دارد. او پس از یک حرفه طولانی و پربار، زمانی که در سال ۱۹۱۳ نابینا شد، بازنشسته شد. او میراثی بر جای گذاشت که هنرمندان زن هنوز هم می‌توانند به آن نگاه کنند و الهام بگیرند. 

خبرنگار : شاکر