نقد فیلم سینمایی "کج‌پیله"

هاتف علیمردانی را عموما با فیلم‌هایی دارای نگاه‌های موشکافانه و تیزبین اجتماعی به یاد داریم. پس از پنج سال دوری از فیلمسازی از کارگردان فیلم‌هایی هم‌چون "کوچه بی‌نام"  یا "آباجان" و ... که توانسته بود هم گیشه را فتح کرده و هم نظر مساعد منتقدین را به خود جلب کند، ساخت فیلم کمدی مانند "کج‌پیله" کمی دور از انتظار می‌باشد.

فیلم به مثابه پروژه‌ای برای وایرال شدن در شبکه‌های اجتماعی بوده و از ارزش بصری، هنری، اجتماعی و حتی نظر مساعد مخاطب عام، تهی می‌باشد. داستان کلی فیلم درباره سیماثروتی، بازیگری معروف و دارای بدبینی فوق‌العاده‌ای به مردان است که روزی بناگاه خود را در بدن یک مرد می‌یابد و مسائل غیرمنتظره‌ای برای وی اتفاق می‌افتد.

ایده زن‌پوشی یا مردپوشی، ایده‌ای کلیشه‌ای،تکراری وکهنه‌ی متعلق به سینمای دهه هشتاد می‌باشد که نه تنها برای مخاطب جذاب نیست، بلکه به دلیل افتادن در دام شوخی‌های جنسی که فراوان در فیلم‌های کمدی مبتذل و سطح پایین دیده می‌شود، موجب سررفتن حوصله و عدم علاقه مخاطب به دنبال کردن قصه می‌شود.

فیلم در واقع کپی دست چندمی از فیلم ترکیه‌ای " آه بلیندا" است که آن‌جا دارای بار دراماتیکی بوده اما در "کج‌پیله" حاصل یک کمدی شتاب‌زده و هیجانی سینمای عامه پسند است که حتا مخاطب عام نیز آنرا نمی‌پسندد!

گریم سنگین و پرهزینه الناز شاکردوست بسیار تصنعی و غیرقابل باور دیده شده و عدم شخصیت‌پردازی مناسب در فیلم ما را با یک اثر بی‌هویت رو به رو می‌سازد.

   صحنه‌های رقص شاکردوست تنها برای بخش اکسپلور پلتفرم اینستاگرام قابل قبول بوده و در روایت فیلم و بار کمدی آن هیچ نقشی ندارد. به طور کلی، فیلم مانند کلیپی آماده برای ارائه در شبکه‌های اجتماعی وآوردن لبخندی سطحی بر لب است، نه کمدی که مخاطب را با خود همراه کرده و از پی آن پیامی برایش داشته باشد. بازی شاکردوست هیچ شباهتی به درخشش‌های او در فیلم‌هایی نظیر "تی‌تی" و "ابلق" و ... نداشته و گریم نابجا و بی‌نظم وی آن را به نوعی غیرقابل باور کرده و باعث شده بازی‌اش نیز سطحی و دم‌دستی نمایش داده شود.

فقدان جسارت و خلاقیت در کارگردانی علیمردانی که پیش از این از وی صحنه‌های فکورانه اجتماعی و روایت درست و به اندازه در فیلم هایش دیده شده بود، بیننده را دچار نوعی سردرگمی می‌کند.

دارا نبودن فیلمنامه درست، منسجم و بامنطق از نقاط ضعف فیلم است. چیزی که تماشاگر امروز حتی در دیدن آثار کمدی نیز انتظار دارد فقط خندیدن نیست در واقع منطق درست روایی و شخصیت پردازی به اندازه‌ای است که در "کج‌پیله" تقریبا به هیچ‌کدام از این مولفه‌ها دست نمی‌یابد.

در مقابل از نقاط قوت فیلم، بازی درست و به جای نعیمه نظام‌دوست بوده که به تنهایی برای کشیدن بار فیلم کافی نیست یا بازی سروش صحت که اصلا دیده نشده و قربانی فیلمنامه نادرست شده است.

فیلم می‌توانست با ایده‌ای که فقط روی کاغذ جذاب نباشد ، ارتباطی بین کمدی و مبحث اجتماعی بسازد که متأسفانه در این مهم ناکام ماند و عملا فاقد پیام یا تحلیل اجتماعی درستی است.

در نهایت با استناد به نام فیلم که استعاره‌ای از دگردیسی و کامل شدن می‌باشد، "کج‌پیله"،  پیله‌ای است که هرگز به پروانه بدل نمی‌شود.

خبرنگار : شاکر