اتحاد ملی، خط قرمز ایران؛ تیر خلاص به تفرقه‌جویان از هر رنگ و نقابی

به گزارش خبرنگار سیاسی ایونا؛ در روزهایی که طراحان تفرفه از بیرون و تماشاگران سیاه‌پوش از درون، با ولع خاصی منتظر شکاف میان مردم‌اند، رهبر انقلاب، بار دیگر حماسه‌ای از هوش راهبردی خلق کرد؛ حماسه‌ای با کلیدواژه‌هایی ساده اما خردکننده: ظاهرهای گوناگون، وزن‌های مذهبی متفاوت، جهت‌گیری‌های سیاسی گاه متقابل.

این یعنی چه؟ یعنی در حساس‌ترین لحظه، ملت تصمیم گرفت «جبهه ایران» قدرتمندتر از هر جبهه‌ی سیاسی و جناحی باشد. و این تصمیم نه دستور بود، نه قرارداد حزبی؛ بلکه فریادی از دل جامعه که گفت: وقتی پای ایران در میانه است، هیچ خاک‌برسری، نه از بی‌بی‌سی، نه از آن کانال مفرورکو نه از بزک‌کنندگان دیروزِ غرب و تخریب‌گران امروزِ وطن، حق ندارد وحدت ما را با نیش‌ زهرآلود خود آلوده کند.

امروز مسئله یک حزب و جناح نیست؛ مسئله، نجات هویت ملی است. تو اگر سید باشی، بی‌عمامه، بی‌ریش، منتقدِ وضع موجود، اما زیر پرچم این خاک بمانی، در اردوگاه ما هستی. و تو اگر هزار دم از دین بزنی ولی وقت خطر، در رکاب رسانه‌ی دشمن رجز بخوانی، نه‌تنها با ما نیستی، که خود دشمنی.

آنچه رهبر گفت، یک تاکتیک نبود؛ دکترین مواجهه با جنگ ترکیبی بود. وقتی حتی «منتقد نظام» هم حاضر می‌شود در مسیر دفاع ملی ظاهر شود، معنایش این است که جمهوری اسلامی—بدون سانسور، بدون روتوش—می‌تواند مردم را با هر سلیقه‌ای پای حفظ وطن بیاورد. این قدرت نرم نیست؛ این قدرتِ ایمان است.

و حالا پیام این اتحاد چیست؟ به آن نفوذی‌ای که هنوز پرچم رنگ‌پریده‌ی دشمن را روی شاسی گوشی‌اش بغل گرفته می‌گوییم: نشسته بودی «انقلاب دوم» راه بیندازی؟ دیدی مردم وسط اعتراض، مرز را با دشمن روشن کشیدن؟ چون ایرانی، وقتی عصبانی هم می‌شود، به بیگانه پناه نمی‌برد!

نهضت امروز، نهضت تکرار حقیقت است: اتحاد ملی، شعاری نیست، استخوان‌بندی بقای ایرانی‌ست.  

چه در مسیر انقلاب بوده‌ای، چه کنار آن؛ اگر امروز صدای ایران را ترجیح بدهی به صدای دشمن، تو در کنار مایی.  

و هر که این صدا را بشکند، حتی اگر گنده‌نام و ریشو و ژورنالیست هم باشد، باید منتظر افشای ریشه‌اش در لجنی‌ترین مراکز اتاق فکر دشمن بماند.

این ملت، آمده است بماند. کنار هم. با همه‌ی تفاوت‌ها.  

زانو بزن «معاند جان»، زانو بزن «نفوذی دوست‌نما»

خبرنگار : نوذری