از کوچه‌های تهران تا لیگ قهرمانان اروپا داستان شگفت‌انگیز ستاره حبیب‌زاده

به گزارش خبرنگار ورزش نگاه ایرانیان نیوز (ایونا)، ستاره حبیب‌زاده، مربی ایرانی فوتبال زنان، پس از سال‌ها تلاش، مهاجرت و عبور از موانع مختلف، امروز سرمربی تیم اود‑هورلی‑لوون بلژیک است و تیمش در لیگ قهرمانان زنان اروپا حضور دارد.

ستاره حبیب‌زاده، که در کودکی برای بازی فوتبال در کوچه‌های تهران موهایش را کوتاه می‌کرد تا مردانه به‌نظر برسد، اکنون در یکی از معتبرترین رقابت‌های باشگاهی جهان سرمربی یک تیم را بر عهده دارد.

دختری که نمی‌خواست فوتبال را کنار بگذارد

علاقه ستاره به فوتبال از دوران کودکی آغاز شد. در فضایی که بازی دختران در کنار پسران چندان پذیرفته‌شده نبود، او برای بازی در خیابان همراه برادرش موهایش را کوتاه می‌کرد تا دیگران تصور کنند پسر است. او در توصیف آن روزها گفته است که «از کودکی علاقه‌ای به سرگرمی‌های معمول دخترانه نداشتم و توپ فوتبال برایم جذاب‌تر از عروسک بود».

در سن ۱۷ سالگی نخستین قرارداد حرفه‌ای خود را امضا کرد و به فوتبال زنان ایران راه یافت؛ ابتدا در تیم ملوان و سپس در تیمی از شیراز بازی کرد. پس از آن ۲۱ بار پیراهن تیم ملی فوتبال زنان ایران را بر تن کرد.

مهاجرت؛ شروعی نه از صفر، بلکه از زیر صفر

حبیب‌زاده در ۲۳ سالگی ایران را ترک کرد و به هلند رفت. او تصور می‌کرد فوتبال زنان در اروپا از زیرساخت‌های حرفه‌ای‌تری برخوردار است و مهاجرت می‌تواند سکوی پرتابی برای پیشرفت باشد. اما در مصاحبه‌ای با «گل» گفته است که ورود به فوتبال زنان هلند برایش «شوک بزرگی» بود؛ حرفه‌ای بودن آن کشور به معنای درآمد و امکانات کافی برای همه بازیکنان نبود.

بازیکنانی که با خانواده‌هایشان زندگی می‌کردند می‌توانستند با چند صد یورو در ماه به فعالیت ورزشی ادامه دهند؛ اما حبیب‌زاده باید هزینه اجاره خانه، گاز، خوراک و سایر مخارج زندگی را خودش تأمین می‌کرد.

او می‌گوید وقتی ایران را ترک کرد، «خانواده و همه داشته‌هایش را پشت سر گذاشت» و در اروپا کسی او را نمی‌شناخت؛ بنابراین شروع زندگی تازه را «نه آغاز از صفر، بلکه شروع از زیر صفر» توصیف کرده است. در این شرایط او مجبور شد در لیگ‌های پایین‌تر بازی کند و هم‌زمان به کار و آموزش مربیگری بپردازد.

وقتی شکست، مسیر تازه‌ای ساخت

در آن دوره، حبیب‌زاده دوره‌های مربیگری یوفا را دنبال کرد، زبان هلندی آموخت و تجربه کار در فوتبال اروپا را به‌دست آورد. او در گفت‌وگوی خود با «گل» تأکید کرده است که «از همان روزهای نخست به توانایی‌هایش اعتماد داشته و حاضر نبوده رؤیایش را کنار بگذارد».

با افزایش تجربه، دانش فنی و شناخت از فوتبال اروپا، فرصتی برای ورود به عرصه مربیگری حرفه‌ای پیدا کرد.

از دسته پنجم بلژیک تا کلوب بروژ

حبیب‌زاده فعالیت خود را در آکادمی باشگاه پاترو آیسدن آغاز کرد و به‌سرعت مسئولیت راه‌اندازی بخش فوتبال زنان این باشگاه را بر عهده گرفت. او با تیمی تازه‌تأسیس از دسته پنجم فوتبال زنان بلژیک شروع کرد و با صعودهای متوالی این تیم را به دسته دوم رساند.

موفقیت او توجه مدیران کلوب بروژ، یکی از مهم‌ترین باشگاه‌های فوتبال بلژیک را جلب کرد؛ در تابستان ۲۰۲۵ به عنوان دستیار مربی به تیم زنان این کلوب پیوست. یک سال بعد، پس از جدایی آرنو فان دن آبل از سرمربیگری اود‑هورلی‑لوون، حبیب‌زاده برای جانشینی درخواست داد و سرمربی تیم قهرمان فوتبال زنان بلژیک شد.

موسیقی لیگ قهرمانان؛ لحظه تحقق یک رؤیا

حضور در لیگ قهرمانان زنان اروپا برای حبیب‌زاده صرفاً یک موفقیت شغلی نیست؛ نقطه پایانی سال‌ها تلاش و آغاز مرحله‌ای تازه در زندگی حرفه‌ای اوست. او یکی از پنج سرمربی زن حاضر در این مرحله است؛ رقابتی که تیم‌های بزرگی چون چلسی، پاری‌سن‌ژرمن، یوونتوس و رم در آن حضور دارند.

اود‑هورلی‑لوون در نخستین مسابقه لیگ مقابل تیم رم به تساوی بدون گل رسید؛ نتیجه‌ای قابل توجه برای تیمی که نسبت به رقبای خود از امکانات و تجربه کمتری برخوردار است. حبیب‌زاده هنگام توصیف نخستین تجربه حضورش روی نیمکت گفت: «وقتی موسیقی معروف این رقابت‌ها در ورزشگاه پخش شد، احساس می‌کردم مانند پرنده‌ای در آسمان پرواز می‌کنم».

موفقیتی با طعم دلتنگی

حبیب‌زاده در مصاحبه‌ای گفت که هفت سال است به ایران بازنگشته و آخرین بار مادرش را دو سال پیش، هنگام سفر به بلژیک برای حضور در مراسم ازدواج دخترش، دیده است. تماس‌های تصویری و پیام‌های خانواده، مهم‌ترین پیوند او با ایران هستند؛ ارتباطی که در شرایط جنگی و دشواری‌های ارتباطی همیشه آسان نیست.

او بیان می‌کند خانواده‌اش مسابقات را دنبال می‌کنند و از موفقیت‌هایش خوشحال‌اند؛ پیام‌های ایرانیانی که در شبکه‌های اجتماعی به او ابراز افتخار می‌کنند نیز برایش انگیزه‌بخش است.

داستان ستاره حبیب‌زاده نه تنها روایت موفقیت یک مربی ایرانی در فوتبال اروپا است، بلکه نشانگر زنی است که بارها مجبور شد تعریف خود از موفقیت را تغییر دهد؛ ابتدا می‌خواست فوتبالیست حرفه‌ای شود، اما وقتی شرایط اجازه نداد، مسیر مربیگری را برگزید و از پله‌های پایین فوتبال اروپا به بالاترین سطوح صعود کرد.

شاید مهم‌ترین بخش داستان او این باشد که «رؤیای نخستش نرسید، اما اجازه نداد شکست آن رؤیا، پایان مسیرش باشد».

منبع: خبرفوری

خبرنگار : همتی