تصمیم عجیب آمریکا درباره SR-71؛ چرا بلک‌برد را به گودال ماریانا فرستادند؟

به گزارش تیم وبگردی ایونا به نقل از عصر ایران؛ هواپیمای اس آر-71 بلک برد (SR-71 Blackbird) در تاریخ هوانوردی نظامی یک افسانه مهندسی تکرارنشدنی است؛ سازه ای تیتانیومی که در اوج جنگ سرد، با سرعتی فراتر از سه برابر سرعت صوت (3.2 ماخ) در لبه فضا پرواز می کرد و هیچ موشک یا جنگنده ای در جهان به گرد پایش هم نمی رسید.

با این حال، در بهار سال 1989، یکی از مشهورترین و نمادین ترین اعضای این خانواده به نام «ایچی بان» (Ichiban) با شماره سریال 61-17974، درگیر حادثه ای فاجعه بار شد که پایان آن، بیشتر به سناریوی یک فیلم هالیوودی شباهت داشت تا یک گزارش رسمی نظامی. این ماجرا، داستان آخرین سقوط عملیاتی در کارنامه پرنده سیاه است؛ حادثه ای که با نجات معجزه آسا شروع شد و با یک تدفین محرمانه در عمیق ترین نقطه زمین به پایان رسید.

پرواز آخر «ایچی بان»؛ وقتی غول تیتانیومی کنترل خود را از دست داد

در 21 آوریل 1989، پرنده سیاه معروف به ایچی بان که در زبان ژاپنی به معنای «شماره یک» است از پایگاه هوایی «کادنا» در اوکیناوای ژاپن به هوا برخاست. صندلی خلبان در اختیار سرهنگ دوم دن هاوس (Dan House) بود و بلر بوزک (Blair Bozek) به عنوان افسر سیستم های شناسایی وظیفه کنترل رادارهای پیشرفته را بر عهده داشت.

همه چیز طبق روال پیش می رفت و هواپیما به سرعت بالای 3 ماخ رسیده بود. ناگهان، یک نقص فنی مکانیکی، آسمان را به جهنم تبدیل کرد: بلبرینگ اصلی کمپرسور در پیشرانه سمت چپ (موتور پرت اند ویتنی جی58) قفل شد.این قفل شدگی آنی در آن سرعت سرسام آور، باعث متلاشی شدن لحظه ای موتور شد. ترکش های تیغه های پیشرانه مانند گلوله های جنگی به بدنه شلیک شدند و خطوط اصلی و پشتیبان هیدرولیک هواپیما را قطع کردند. بدون سیستم هیدرولیک، پرنده سیاه عملا به یک تکه آهن پاره غول پیکر خارج از کنترل تبدیل شد و دماغه آن به سمت اقیانوس متمایل گشت.

از آغوش مرگ تا مهمانی شهردار فیلیپینی!

در ارتفاع 70 هزار پایی، خروج اضطراری در سرعت بالا مساوی با مرگ آنی بود. مهارت دن هاوس در این لحظات بحرانی برگ برنده خدمه پرواز شد؛ او با استفاده از اندک توان باقی مانده هواپیما، سرعت را به شدت کاهش داد و ارتفاع را به زیر 10 هزار پا رساند. وقتی شرایط جوی و سرعت مناسب شد، فرمان خروج صادر شد و هر دو خدمه با موفقیت به بیرون پرتاب شدند.

هواپیما با شتاب به درون آب های دریای جنوبی چین (نزدیک به سواحل فیلیپین) شیرجه زد و غرق شد. اما برای خلبانان، ماجرا شکل عجیبی به خود گرفت. آن ها در آب فرود آمدند و لحظاتی بعد، قایق های صیادان محلی فیلیپینی که با تعجب سقوط این پرنده سیاه رنگ را تماشا کرده بودند، به سراغشان آمدند. صیادان خلبانان را از آب گرفتند و به ساحل بردند. بر اساس گزارش های غیررسمی، شهردار آن منطقه نه تنها از خلبانان استقبال کرد، بلکه به افتخار نجاتشان یک مهمانی کوچک ترتیب داد و ارتش آمریکا بعدها به نشانه تشکر، یکی از صندلی های پرش هواپیما را به او اهدا کرد!

هراس پنتاگون و رازهای دفن شده در عمق 36 متری

در حالی که خلبانان در سلامت کامل بودند، کابوس اصلی نیروی هوایی آمریکا تازه آغاز شده بود. «ایچی بان» در عمقی نزدیک به 36 متر غرق شده بود. این عمق برای غواصان آماتور هم قابل دسترسی بود، چه رسد به زیردریایی ها و غواصان جاسوسی اتحاد جماهیر شوروی یا چین که در منطقه پرسه می زدند.

بدنه اس آر-71 از آلیاژ تیتانیوم بسیار محرمانه ساخته شده بود؛ فلزی که آمریکا در دوران جنگ سرد حتی برای تامین آن مجبور شده بود با شرکت های پوششی، مخفیانه از خود شوروی تیتانیوم بخرد! از طرفی، دوربین های جاسوسی فوق پیشرفته، سیستم های جنگ الکترونیک و کامپیوتر ناوبری هواپیما که خدمه به آن R2D2 می گفتند نباید به هیچ عنوان به دست نیروهای بیگانه می افتاد.

تیم های غواصی پیشرفته و نیروهای سیل (SEAL) نیروی دریایی آمریکا بلافاصله منطقه را قرق کردند. در یک عملیات حساس و فشرده، تمام قطعات متلاشی شده هواپیما، پیشرانه ها و حسگرها از کف دریا بیرون کشیده و به آشیانه ای در پایگاه کادنا منتقل شدند تا علت دقیق حادثه بررسی شود.

تدفین نظامی در تاریک ترین نقطه زمین: گودال ماریانا

پس از پایان تحقیقات، ارتش آمریکا با یک سوال بزرگ مواجه شد: با این لاشه تیتانیومی چه باید کرد؟

فروش آن به عنوان ضایعات غیرممکن بود، چون دلالان فلزات به راحتی آن را به کشورهای رقیب آمریکا می فروختند.

ذوب کردن تیتانیوم در ژاپن امنیت کافی نداشت.

انتقال این حجم از قطعات آسیب دیده به خاک آمریکا نیز هزینه ای سرسام آور روی دست دولت می گذاشت.

در نهایت، مقامات ارشد پنتاگون تصمیمی بی سابقه و هوشمندانه گرفتند: سپردن رازهای پرنده سیاه به اقیانوس، اما این بار در عمیق ترین جای ممکن.

در 24 دسامبر 1989 (شب کریسمس)، قطعات هواپیما سوار بر یک کشتی نظامی به نقطه ای دوردست در اقیانوس آرام منتقل شد. در میان بهت و سکوت خدمه کشتی، بقایای این شاهکار هوانوردی با تشریفات کامل نظامی به درون گودال ماریانا (Mariana Trench) انداخته شد.

امروز، پرنده سیاه «ایچی بان» در عمق تقریبی حدود 7800 متری گودال ماریانا آرام گرفته است. فشار خردکننده آب و تاریکی مطلق این گودال اقیانوسی، برای همیشه تضمین کرد که اسرار نظامی و فناورانه یکی از خارق العاده ترین سازه های دست بشر، تا ابد از دسترس رقبای آمریکا دور بماند.

خبرنگار : آقابابایی