حمایت علی ربیعی از قالیباف: او را گزینه مناسب برای مذاکرات جدید می‌دانم

به گزارش خبرنگار سیاسی ایونا به نقل از رونگار, علی ربیعی، دستیار اجتماعی رییس جمهور، در ایران نوشت: برای مدیریت کشور در دوره جنگ تحمیلی، بی تردید می توان از سه ویژگی منحصربه فرد نام برد: وجود وحدت و انسجام حداکثری هم در بالاترین لایه های مدیریتی و هم مردمی و نیز توان تشخیص و تدبیر برای پایان دادن به جنگ. هنر سیاستمداران نه فقط در جنگ، بلکه در تبدیل دستاوردهای آن به مزیت های اقتصادی، سیاسی و اجتماعی برای مردم است.

وضعیت کنونی و ضرورت رویکرد جدید

در شرایط پیچیده و چندلایه نظام بین المللی امروز که با بازتعریف موازنه قدرت، تغییر الگوهای تعامل دولت ها و افزایش نقش متغیرهای غیرسنتی در سیاست خارجی همراه است، اتخاذ رویکردی هوشمندانه، پویا و مبتنی بر اصول، ضرورتی انکارناپذیر دارد. در این بستر، دیپلماسی هم افزای اقتدار که میان قدرت ملی، مشروعیت داخلی و تعامل سازنده بین المللی هم راستایی ایجاد می کند، از اهمیتی ویژه برخوردار می شود.

تعریف چهارچوب دیپلماسی هم افزای اقتدار

در این چهارچوب، اقتدار ملی تنها محصول ابزارهای سخت نیست، بلکه برآیند هم زمان ظرفیت های اقتصادی، انسجام اجتماعی، مشروعیت سیاسی و توان تعامل هوشمندانه با محیط بین المللی است. در این نگاه، مذاکره، نه ابزاری تاکتیکی و مقطعی، بلکه بخشی از فرآیندی راهبردی برای افزایش قدرت ملی و خلق فرصت های جدید تعریف می شود. بنابراین پشتیبانی از تیم مذاکره، یک انتخاب سلیقه ای نیست؛ بلکه مسئولیتی در دفاع از منافع ملی، کیان ایران و اقتدار نظام و در تداوم دفاع میهنی از ایران عزیز است. امید می رود دستاوردهای بزرگ ایران در عرصه نظامی به یک برد سیاسی نیز تبدیل شود.

نقش قالیباف و اجماع ملی پشت او

ایفای نقش نمایندگی کشور در مذاکرات، آن هم در شرایطی که محیط بین المللی و تصمیمات دشمن با عدم قطعیت گسترده همراه است، نیازمند درک عمیق از سازوکارهای قدرت، توانایی مدیریت پیچیدگی ها و شجاعت تصمیم گیری در بزنگاه هاست. این مسئولیت اکنون به درستی بر دوش محمدباقر قالیباف نهاده شده است؛ کسی که دارای مزیت هایی چون دانش و تجربه در حوزه ژئوپلتیک، فرماندهی در جنگ و تجارب اجرایی و تقنینی است. قالیباف امروز تنها یک نماینده در مذاکرات نیست؛ او نماینده کشور و نظام است. از این رو حمایت از او و تیم مذاکره کننده، حمایت از یک فرد نیست؛ بلکه حمایت از انسجام تصمیم ملی برای دفاع از ایران از طریق دیپلماسی هم افزای اقتدار است.

سخنی با قالیباف

من البته به همان میزان که قاطعانه از محمدباقر قالیباف برای ایفای نقش مذاکره کننده ارشد جمهوری اسلامی ایران دفاع می کنم و ایشان را مناسب این نقش می دانم، به همان اندازه نیز امیدوارم ایشان برترین مشاوران، مذاکره کنندگان کاربلد و دارای انگیزه های صرفاً ملی از همه مشرب ها و بدون هیچ تعلقات دیگر را به کار گیرد. امیدوارم خلاقیت و میهن دوستی مذاکره کنندگان، محتواهای نو و متناسب با واقعیات امروز جهان و فراتر از برخی تنگ اندیشی های گذشته را به دستورکار مذاکرات بدل سازد.

امیدوارم مدیریت دیپلماتیک آقای محمدباقر قالیباف، زمین بازی های جدیدی تعریف و بن بست شکنی کند. می گویند زمانی که چرچیل در سالخوردگی به نخست وزیری انگلستان انتخاب شد تا این کشور را در جنگ جهانی دوم هدایت کند، گفته که گویی همه تجربیات و زندگی من تاکنون فقط آمادگی برای ایفای نقش برای کشورم در این لحظه بوده است. محمدباقر قالیباف هم درست در چنین وضعیتی قرار دارد؛ گویی همه نقش های قالیباف در سال های دفاع، مدیریت نیروی انتظامی، شهرداری تهران و ریاست مجلس شورای اسلامی، همگی تمرین، کسب آمادگی و اندوختن سرمایه هایی برای این لحظه بوده اند.

من مایلم به عنوان یک دوست و حتی رقیب سیاسی او در لحظاتی از زندگی، به او یادآوری کنم که او از مزیت بزرگی برخوردار است. او خلبانی است که صدها بار از زمین فاصله گرفته و جهان را از بالا دیده است. او افق های دور جغرافیایی را دیده است و جزییات زمین به نظرش کوچک آمده اند. او سپس هواپیما را به زمین نشانده و جزییات را از نزدیک دیده است.

این لحظه ای در تاریخ ایران و در زندگی محمدباقر قالیباف است که باید از جزییات فاصله بگیرد، افق های دوردست ایران را از آسمان بلندبالای سیاست ملی ببیند، سپس به زمین واقعیات ایران و جهان امروز برگردد، جزییات را ببیند، همه افق های کلان و جزییات زمین سیاست را ترکیب کند، دوباره اوج بگیرد و در رفت و برگشتی دائم بین امروز و آینده، بین جزییات و واقعیات کلان جهان، بین جنگ و صلح، بین بقا و امید به توسعه، دستورکارهای ایران ساز بسازد و وضعیتی خلق کند که سازنده صلح، امنیت، معیشت، توسعه و خیر جمعی باشد. دیپلماسی هم افزای اقتدار، از دل این رفت و برگشت ها ساخته می شود. صادقانه امیدوارم در ایفای این نقش، موفق باشد.

هشدار نسبت به تکرار تجربه های گذشته

در تاریخ معاصر ایران، کم نبوده اند مواردی که دست برتر نظامی به برتری پایدار استراتژیک و ژئوپلتیک تبدیل نشد. این بار نباید در همان دام افتاد. همان گونه که در روزهای این جنگ، اعتماد به فرماندهی نظامی شرط کارآمدی میدان بود، در عرصه مذاکره نیز اعتماد به تیم مذاکره کننده شرط اثرگذاری دیپلماسی است. مذاکره، ادامه دفاع از ایران با ابزارهای سیاسی است. خط و نشان کشیدن برای تیم مذاکره، مرزسازی های خودخواسته و تحمیل قرائت های محدودکننده، به جای کمک به منافع ملی، موضع ایران را تضعیف می کند.

جمع بندی و ضرورت حمایت ملی

امروز کشور بیش از هر زمان به بلوغ سیاسی، همدلی ملی و پشتیبانی مسئولانه از نمایندگان رسمی خود نیاز دارد. بی تردید، نقد سازنده و ارزیابی مستمر عملکردها لازمه پویایی نظام سیاسی است. اما در عین حال، تقویت سرمایه اجتماعی و حمایت از رویکردهایی که در پی ارتقای جایگاه کشور در عرصه بین المللی هستند، ضرورتی راهبردی محسوب می شود. با تأکید بر اهمیت چنین رویکردی، از تلاش های صورت گرفته قدردانی کرده و امید می رود با تداوم این نگاه راهبردی، زمینه تحقق منافع و مصالح ملی و ارتقای جایگاه ایران در نظام بین الملل بیش از پیش فراهم شود.

خبرنگار : نقوی