خلیجِ فارس؛ معبدِ آزادگی و کابوسِ استعمار

تاریخ مبارزهٔ ما با بیگانه در این آب‌های نیلگون، با نام شاه‌عباس صفوی و سردار دلیری چون امام‌قلی‌خان گره خورده است. آن زمان که استعمار پرتغال با دژهای سنگی‌اش در هرمز گمان می‌کرد کلید تجارت دنیا را برای همیشه در مشت دارد، ارادهٔ ایرانی رقم خورد تا ثابت کند این آب‌ها خانهٔ هیچ بیگانه‌ای نخواهد بود. آزادسازی هرمز نخستین سیلیِ محکمِ شرق بر صورت استعمار غرب بود؛ پیامی که در طول قرن‌ها طنین‌انداز ماند و به ما یادآوری کرد که نگهبانِ این خانه باید از تبار سیاوش و وارث اقتدار صفوی باشد.

 اما این رشتهٔ استقامت، در رمضان سال ۱۴۰۴ هجری شمسی، گویی جانی دوباره گرفت. در آن روزهای پرالتهاب که تمامیتِ ارضی ما هدف مستقیم تهاجم دشمنان فرامنطقه‌ای قرار گرفت، جنوب ایران بار دیگر به سنگرِ اولِ دفاع از حیثیت ملی تبدیل شد. جنگ رمضان تنها یک نبرد نظامی نبود؛ یک رزم‌آزمایی تمام‌عیار اجتماعی و سیاسی بود. بوشهر، بندرعباس و خرمشهر نه فقط شهر، که نبضِ غیرت ایرانی شدند. آنجا که فرزندان جنوب، از پس دهه‌ها تجربهٔ مبارزه با متجاوز، سینه‌های خود را در برابر موشک‌ها و ناوهای بیگانه سپر کردند، ثابت شد که روحِ امام‌قلی‌خان در کالبد مدافعانِ امروز جاری است.

 در میانهٔ این نبرد نابرابر، ایران بار دیگر بر حساس‌ترین نقطهٔ گلوی اقتصاد جهان دست گذاشت: تنگهٔ هرمز؛ جایی که جغرافیا با سیاست دست‌به‌دست هم می‌دهند تا قدرت واقعی ما را به رخ بکشند. ما در رمضان ۱۴۰۴، برای دفاع از حرمت وطن، ابایی نداشتیم که این گلوگاه حیاتی را به روی کسانی ببندیم که زبانِ تکریم را نمی‌فهمیدند. بستنِ تنگهٔ هرمز نه یک اقدام خصمانه، بلکه یک «تحریمِ تدافعی» بود؛ واکنشی به دهه‌ها زورگویی. ما دنیا را با واقعیتی روبه‌رو کردیم که سال‌ها نادیده گرفته بودند: «امنیت جهان به امنیت خلیجِ همیشه فارس گره خورده است و امنیت این آب‌ها تنها به دست صاحبانِ اصلی‌اش تأمین می‌شود.»

 خلیج فارس، هویت پایدار ایرانی. روز ملی خلیج فارس یادآورِ این حقیقت است که میان تاریخ صفوی و حماسهٔ رمضان ۱۴۰۴، یک خطِ ممتد وجود دارد: خطِ «عدم تسلیم». از منظر اجتماعی، خلیج فارس برای ما نماد همبستگی ملی است؛ جایی که فارس و عرب و بلوچ و ترکِ ایرانی زیر یک پرچم، برای یک وجب خاک و یک قطره آب، جان‌فشانی می‌کنند. ما به دنیا نشان دادیم که برای حفظ عزت، حاضریم از تمامِ منفعت‌های کوتاه‌مدت بگذریم. خلیج فارس برای ما صرفاً مسیرِ صادرات نفت نیست؛ معبدِ آزادگی ماست. این آب‌ها تا ابد آبی خواهند ماند، نه به رنگ دریا، بلکه به رنگ غیرتِ مردانی که در رمضان ۱۴۰۴ ثابت کردند ایران هرگز از حقِ حاکمیت خود بر قلبِ تپندهٔ زمین عقب‌نشینی نخواهد کرد.

 خلیج فارس، تا همیشه مقتدر و تا ابد ایرانی باقی خواهد ماند.

خبرنگار : شاکر