فرسودگی روانی کارکنان؛ وقتی کار فقط کار نیست

به گزارش خبرنگار اجتماعی ایونا، سال‌هاست که خستگی کارکنان دیگر از نوعِ معمولِ «سرِ کار بودن» نیست. کار به شکل آرام و بی‌صدا از یک وظیفه روزانه تبدیل شده به چیزی بسیار بزرگ‌تر؛ چیزی که حتی بعد از پایان ساعت کاری هم در ذهن باقی می‌ماند. انگار مغز هیچ‌وقت از حالت آماده‌باش بیرون نمی‌آید. آدم‌ها از محل کار که بیرون می‌آیند، اما کار از ذهن آن‌ها بیرون نمی‌آید.

 این خستگیِ تازه، خستگی پا و دست نیست؛ فرسودگی روانی است. احساس فشار دائمی، ترس از عقب‌افتادن، حجم بالای وظایف، سرعتی که هیچ‌وقت کم نمی‌شود و این تصور همیشگی که «باید بهتر، سریع‌تر و دقیق‌تر باشی». همین فشارهای کوچک اما تکراری، مثل قطره‌هایی که روی سنگ می‌افتند، آرام‌آرام ذهن را فرسوده می‌کنند.

 بسیاری از کارکنان حتی در خانه هم حس می‌کنند «کار ناتمام» دارند؛ به پیام‌ها فکر می‌کنند، به کارهای فردا، به وظایفی که روی هم تلنبار شده. همین حس پایان‌ناپذیری باعث می‌شود لحظه‌های تفریح، استراحت یا کنار خانواده بودن هم رنگ واقعی خودش را از دست بدهد.آرامش هست؛ اما کوتاه. استراحت هست؛ اما نصفه. ذهن همیشه روشن است، هرچند کسی دکمه خاموشی را نبیند. در کنار این‌ها، کارهای روزمره زندگی نیز مثل یک شغل دوم عمل می‌کند؛ پیگیری امور خانه، خرید، رسیدگی به خانواده، نگرانی‌های مالی و ده‌ها مسئولیت کوچک و بزرگ دیگر.

وقتی همه این‌ها کنار هم قرار می‌گیرند، نتیجه طبیعی است: آدمی که حتی قبل از شروع روز، خسته بیدار می‌شود. فرسودگی روانی دقیقاً همین است؛ وقتی فشارهای کوچک، تکراری و ادامه‌دار کاری، به‌جای اینکه یک روز کاری را خسته‌کننده کنند، کل زندگی را سنگین می‌کنند. وقتی کار از یک وظیفه شغلی تبدیل می‌شود به یک سایه دائمی.

در نهایت...

فرسودگی روانی فقط از سخت‌کاری نمی‌آید؛ از نداشتن نقطه پایان می‌آید. از اینکه ذهن هیچ‌وقت فرصت «خاموش شدن» ندارد. اگر قرار است کارکنان دوباره با انرژی کار کنند، باید یادشان آورده شود که زندگی فقط کار نیست و استراحت یک «جایزه» نیست؛ یک ضرورت است. هیچ‌کس در مسابقه‌ای نیست، اما خیلی‌ها مثل دونده‌های خسته زندگی می‌کنند. شاید وقتش رسیده کمی آهسته‌تر رفت و دوباره نفس کشید.

خبرنگار : شاکر