مهاجرت ذهنی/ بدن پشت میز است اما فکر جایی دیگر

به گزارش خبرنگار اجتماعی ایونا، پدیده‌ای آرام و بی‌صدا در حال گسترش است؛ مهاجرتی که با چمدان شروع نمی‌شود، با یک تب مرورگر آغاز می‌شود.

کارمندی را تصور کنید که وسط ساعت کاری، در حالی که فایل اکسل باز است، یک پنجره دیگر هم باز کرده؛ رزومه‌اش را به انگلیسی ویرایش می‌کند، قیمت اجاره خانه در شهری دیگر را بررسی می‌کند و شرایط ویزای کاری را می‌خواند. هر چند دقیقه یک‌بار صفحه را رفرش می‌کند، شاید فرصت تازه‌ای پیدا شده باشد.

او هنوز اینجاست. حقوقش را از همین‌جا می‌گیرد و در همین شهر قهوه می‌خورد، اما ذهنش دیگر سرمایه‌گذاری عاطفی روی اینجا نمی‌کند.

این «مهاجرت ذهنی» فقط یک فکر گذرا نیست؛ یک سبک زندگی تعلیقی است. آدم‌ها نه کاملاً مانده‌اند و نه واقعاً رفته‌اند. در وضعیتی میان ماندن و رفتن زندگی می‌کنند؛ آماده برای فرصتی که شاید بیاید، شاید هم هرگز نرسد.

نتیجه این وضعیت، نوعی فرسایش آرام است. وقتی ذهن هر روز در جایی دیگر خانه می‌سازد، «اینجا» تبدیل می‌شود به اقامتگاهی موقت. انگیزه شغلی پایین می‌آید، تعهد عاطفی کم‌رنگ می‌شود و برنامه‌ریزی بلندمدت بی‌معنا به نظر می‌رسد.

چرا باید برای جایی که شاید قرار است ترک شود، ریشه دواند؟

بعضی‌ها حتی به مرحله‌ای می‌رسند که دیگر درباره حال صحبت نمی‌کنند؛ همه جمله‌هایشان با «وقتی رفتم…» شروع می‌شود. وقتی رفتم فلان کار را می‌کنم. وقتی رفتم تازه زندگی شروع می‌شود. وقتی رفتم آرام می‌شوم. همین «وقتی»‌ها کم‌کم امروز را می‌بلعد.

مهاجرت ذهنی شاید در ظاهر تصمیمی شخصی باشد، اما در باطن نشانه‌ای از خستگی جمعی است؛ خستگی از انتظار، از ناپایداری و از حس گیر افتادن در جایی که آینده‌اش واضح نیست. آدم‌هایی که هنوز چمدان نبسته‌اند، اما امیدشان را بسته‌بندی کرده‌اند.

در نهایت...

بدن‌هایی که در یک جغرافیا حضور دارند اما ذهن‌هایی که هر روز در حال پروازند، جامعه‌ای می‌سازند که بخشی از انرژی‌اش در تعلیق مانده است. مهاجرت ذهنی شاید بی‌هزینه به نظر برسد، اما هزینه‌اش در کاهش انگیزه، سردی روابط کاری و بی‌تفاوتی نسبت به «اینجا» دیده می‌شود. شاید قبل از پرسیدن این‌که چه کسی می‌رود، باید پرسید: چند نفر همین حالا، فقط از نظر فیزیکی مانده‌اند؟

خبرنگار : شاکر