موشک‌های آمریکا مدرسه میناب را هدف کردند، صدها کودک کشته شدند و سازمان ملل آن را جنایت جنگی دانست

به گزارش خبرنگار بین‌الملل نگاه ایرانیان نیوز (ایونا)،

در صبح ۹ اسفند ۱۴۰۲، سه موشک تاماهاوک به مدرسه «شجره طیبه» در میناب اصابت کرد و تعداد زیادی از کودکان را به خاک و خون کشاند؛ هیئت حقیقت‌یاب سازمان ملل این حمله را جنایت جنگی اعلام کرد. این واقعه پس از اظهاراتی از جانب دونالد ترامپ دربارهٔ ضرورت «حفاظت» از شهرهای آمریکا، بازتاب‌های تاریخی از الگوهای انسانی‌زدایی در جنگ‌ها را به یاد می‌آورد.

حمله به مدرسه شجره طیبه

روزبه کردونی در نقل از شرق می‌نویسد: «پیش از آن صبح، «شجره طیبه» فقط یک مدرسه در میناب بود؛ با دیوارهای صورتی و سبز، نقاشی‌های کودکان و حیاطی که خطوط بازی هنوز روی زمینش دیده می‌شد. در یکی از فیلم‌های پیش از جنگ، دانش‌آموزان با لباس‌های فیروزه‌ای و مقنعه‌های سفید کنار معلمانشان نشسته‌اند. صبح نهم اسفند، سه موشک تاماهاوک به ساختمان و محوطه مدرسه اصابت کرد و کودکان و دانش‌آموزان به خاک و خون کشیده شدند.»

در سامانه هدف‌گیری ارتش آمریکا، شجره طیبه به‌عنوان یک نقطه هدف شناخته شد؛ روی زمین بیش از صد کودک پشت آن نقطه نشسته بودند.

اظهارات دونالد ترامپ

چند ماه پس از این حمله، دونالد ترامپ در دفاع از جنگ و سیاست نظامی خود در برابر ایران گفت: «ما از شهرهایمان محافظت می‌کنیم؛ ما از کشورمان محافظت می‌کنیم». او مدعی شد اگر آمریکا وارد عمل نمی‌شد، ایران می‌توانست لس‌آنجلس یا سن‌دیگو را هدف قرار دهد. اما همان‌طور که می‌گوید: «ما حمله کردیم تا جان مردممان را نجات دهیم» برای گوش تاریخ تازگی نداشت. ترامپ فقط نگفت برای حفاظت از شهرهای آمریکا، بر سر مدرسه‌ای در میناب چه آمد.

نمونه‌های تاریخی دیگر

هیتلر پیش از حمله به لهستان در سال ۱۹۳۹، آلمانی‌تبارهای ساکن آن کشور را قربانی معرفی کرد و لهستان را تهدیدی علیه ملت آلمان خواند. دستگاه تبلیغاتی نازی حتی حمله‌ای ساختگی به یک ایستگاه رادیویی ترتیب داد تا تجاوزی از پیش طراحی‌شده، دفاع از مردم جلوه کند. مهاجم لباس قربانی پوشید و جنگ آغاز شد.

هری ترومن پس از بمباران اتمی هیروشیما و ناگازاکی، دلیل استفاده از بمب را «کوتاه‌کردن جنگ و نجات جان هزاران هزار جوان آمریکایی» اعلام کرد. ده‌ها هزار غیرنظامی ژاپنی در چند لحظه کشته شدند؛ اما در روایت رسمی، گرفتن جان آنان ضرورتی برای حفظ جان آمریکایی‌ها بود.

برای توجیه چنین تصمیمی، ترومن در ۱۱ آگوست ۱۹۴۵، در نامه‌ای به ساموئل مک‌کری کاورت نوشت: «تنها زبانی که به نظر می‌رسد آن‌ها می‌فهمند، همان زبانی است که برای بمبارانشان به کار برده‌ایم. وقتی با یک حیوان وحشی سروکار دارید، باید با او مانند حیوان وحشی رفتار کنید». انسان ژاپنی در نگاه آمریکایی‌ها دیگر انسانی با خانه، خانواده، ترس و امید نبود؛ «حیوان وحشی» بود. زبان، کار بمب را در ذهن ادامه می‌داد.

نیم‌قرن بعد، راتکو ملادیچ، فرمانده ارتش صرب‌های بوسنی، هنگام ورود به سربرنیتسا، این «منطقه امن» سازمان ملل را هدیه‌ای به مردم صرب خواند و از انتقام از «ترک‌ها» سخن گفت. نیروهایش بیش از هشت هزار مرد و پسر مسلمان را کشتند و زنان و کودکان را به اجبار کوچاندند. دادگاه کیفری بین‌المللی برای یوگسلاوی سابق، او را به جرم نسل‌کشی، جنایت علیه بشریت و جنایت جنگی به حبس ابد محکوم کرد.

الگوهای انسانی‌زدایی در جنگ

الگو معمولاً ثابت است: نخست خطر را قطعی و قریب‌الوقوع نشان می‌دهند؛ سپس دشمن را از نام، چهره و رنج انسانی‌اش تهی و به موجودی شرور و اصلاح‌ناپذیر تبدیل می‌کنند. انسانی‌زدایی، همدلی را از میان می‌برد و هیولاسازی، خشونت را ضروری جلوه می‌دهد.

جنگ با شلیک نخستین موشک آغاز نمی‌شود؛ از لحظه‌ای آغاز می‌شود که مردمان سرزمین دیگر، دیگر انسان‌هایی صاحب نام، خانه و آینده دیده نمی‌شوند. پس از آن، کسی که به دستور او به مدرسه حمله شده و کودکان به خاک و خون کشیده شده‌اند، همچنان می‌تواند وقفه پشت تریبون بایستد و بگوید: «این کار را برای حفاظت از مردم انجام دادیم».

منبع: اینتیتر

خبرنگار : همتی