هتل‌های لوکس به جای خانه‌های تنهایی/ ترند جهانی «خلوتگاه پس از زایمان» چیست؟

به گزارش خبرنگار سلامت ایونا، در فرهنگ سنتی بسیاری از کشورهای جهان، روزهای پس از زایمان دوران استراحت مطلق و حمایت همه‌جانبه اطرافیان از مادر است؛ پدیده‌ای که در چین با قرنطینه یک‌ماهه‌ مادر، در آمریکای لاتین با سنت ۴۰ روزه «لا کوارنتنا» و در ایران خودمان با حمایت‌های سنتی خانواده‌ها شناخته می‌شود. با این حال، در جوامع مدرن غربی و به ویژه ایالات متحده، مادران بلافاصله پس از ترخیص از بیمارستان، در یک انزوای شدید فیزیکی و روانی با نوزاد خود تنها رها می‌شوند. همین خلاء بزرگ بیولوژیکی و ساختاری، انگیزه‌ای شده است برای شکل‌گیری یک ترند جدید و گران‌قیمت در دنیا به نام «خلوتگاه‌های پس از زایمان».

از «سان‌هوجوریوون» کره‌ای تا هتل‌های مجلل نیویورک

ایده این مراکز از ساختارهای سنتی کره جنوبی به نام «سان‌هوجوریوون» الهام گرفته شده است؛ مراکزی که در آن‌ها از هر ۱۰ مادر کره‌ای، ۸ نفر پس از زایمان به آنجا می‌روند تا تحت مراقبت کامل باشند. حدود یک دهه پیش، وقتی «بورام نام» یک شهروند کره‌ای‌الاصل ساکن نیویورک، متوجه شد هیچ مأمن و ساختار حمایتی برای مراقبت از مادران نوپا در آمریکا وجود ندارد، جرقه یک ایده تجاری و انسانی در ذهنش زده شد.

او در سال ۲۰۲۲ مرکز «بورام» (در کره‌ای به معنای ثمره کار) را در هتل تامپسون سنترال پارک نیویورک افتتاح کرد. این مرکز مجلل در ازای دریافت شبی نزدیک به ۱۰۰۰ دلار، پکیج کاملی از مشاوره شبانه‌روزی شیردهی، غذای ارگانیک مخصوص مادر، پرستار نوزاد، روان‌شناس و خدمات ماساژ و بهبودی کف لگن را یک جا به مادران ارائه می‌دهد؛ خدماتی که استخدام انفرادی تک‌تک آن‌ها در خانه، هزینه‌ای به مراتب بالاتر خواهد داشت.

پایان شرمندگی؛ نسل جدید کمک می‌خواهد

«مرسدس فارست» یکی از مادرانی که تجربه اقامت در این مراکز را با مجله تایم به اشتراک گذاشته، می‌گوید: «نسل قدیمی‌تر همیشه به ما طعنه می‌زدند که "ما خودمان به تنهایی همه‌ کارها را کردیم و شوهرانمان هم تمام روز سر کار بودند"؛ اما فکر می‌کنم مادران امروز دیگر از ابراز نیاز و درخواست کمک شرمگین نیستند. اگر توانایی مالی دریافت کمک را داشته باشم، حتماً این کار را می‌کنم چون کار در خانه بلافاصله پس از زایمان، زن را در حالت بقا قرار می‌دهد و رمقی برای زندگی باقی نمی‌گذارد.»

«جنیفر داروین» مامای باسابقه و بنیان‌گذار یکی دیگر از این خلوتگاه‌ها به نام «ویلیج» در سانفرانسیسکو، عامل اصلی راه‌اندازی این مراکز را سیستم ضعیف درمانی می‌داند. او می‌گوید: «به دلیل قوانین بیمه، ما مجبور بودیم مادران را خیلی زود از بیمارستان ترخیص کنیم؛ در حالی که در چهره‌هایشان وحشت و سردرگمی موج می‌زد. آموزش‌های بیمارستانی نیز متناقض و استرس‌زا بود؛ یک پرستار می‌گفت ۱۵ دقیقه از این سمت شیر بده و پرستار شیفت بعد می‌گفت کاملاً اشتباه می‌کنی! این تناقض‌ها مادران را به گریه می‌انداخت و اضطرابشان را به سقف می‌رساند.»

پناهگاهی مجلل که سهم همه مادران نیست

اگرچه این خلوتگاه‌ها با تکیه بر آگاهی از سلامت روان، محیطی امن برای هم‌نوایی مادران و عبور از بحران نوسانات هورمونی فراهم می‌کنند، اما یک چالش بزرگ اجتماعی را نیز با خود به همراه آورده‌اند: تبعیض شدید طبقاتی.

در کشوری مانند ایالات متحده که برخلاف سایر کشورهای توسعه‌یافته، هیچ قانون فدرالی برای مرخصی زایمان باحقوق ندارد و نرخ افسردگی پس از زایمان در آن به ۲۰ درصد می‌رسد، این خدمات مجلل تنها در انحصار قشر ثروتمند جامعه است. در حالی که دولت کره جنوبی برای این دوران یارانه پرداخت می‌کند، بیمه‌های آمریکایی هزینه ۱۰۰۰ دلاری این هتل‌ها را پوشش نمی‌دهند. فعالان حقوق زنان معتقدند این مراکز اگرچه یک نیاز واقعی را برطرف می‌کنند، اما در حال عمیق تر کردن شکاف طبقاتی میان مادران غنی و فقیر هستند و به نوعی به دولت‌ها اجازه می‌دهند از زیر بار مسئولیت بهداشت و روان مادران شانه خالی کنند.

با این حال، بنیان‌گذاران این مراکز افق روشنی را تصور می‌کنند؛ آن‌ها در حال رایزنی با شرکت‌های بزرگ خصوصی هستند تا اقامت در این خلوتگاه‌ها را به عنوان یک مزیت شغلی و رفاهی برای جذب و حفظ کارکنان زن خود به پکیج‌های بیمه‌ای اضافه کنند؛ قدمی کوچک برای اینکه مراقبت از مادر، نه یک کالای لوکس تجاری، بلکه یک ضرورت حیاتی برای بقای جامعه تلقی شود.

منبع: haberturk

خبرنگار : شاکر