و تاریخ، امیر مؤمنان را به یاد سپرد

4 ماه قبل

بازدید: 321

کد خبر: 000162260

دکتر مهدی کریمی تفرشی، مدیر مسئول و صاحب امتیاز پایگاه خبری نگاه ایرانیان نیوز (ایونا) نوشت: پیش از کاروان‌ها، تاریخ از غدیر عبور کرد و نام علی (علیه السلام) را در حافظه نسل‌ها به یادگار گذاشت.

پیش از کاروان‌ها، تاریخ از غدیر عبور کرد و نام علی (علیه السلام) را در حافظه نسل‌ها به یادگار گذاشت.
آفتاب حجاز بر سرزمین جُحفه سنگینی می‌کرد. کاروانی عظیم از آخرین حج پیامبر (صلوات الله علیه و آله) بازمی‌گشت. بسیاری گمان می‌کردند سفر به پایان رسیده است؛ راه خانه در پیش بود و هر قبیله باید به سوی دیار خود می‌رفت. ناگهان فرمان توقف رسید. مردمی که پیش‌تر رفته بودند بازگشتند و آنان که عقب مانده بودند خود را رساندند. در میانه بیابان، جایی که نه شهر بود و نه آبادی، حادثه‌ای رقم خورد که قرن‌ها بعد هنوز درباره آن سخن گفته می‌شود.
پیامبر (ص) بر فراز جایگاهی ایستاد که از جهاز شتران ساخته بودند. هزاران چشم به او دوخته شده بود. مردمی که سال‌ها صداقت او را دیده بودند، سخنانش را با جان می‌شنیدند. آن روز، سخن از فتح یک سرزمین نبود. سخن از غنیمت و جنگ و پیمان هم نبود. پیامبر از آینده امت سخن می‌گفت؛ از راهی که باید پس از او ادامه پیدا می‌کرد.
دست امیرالمؤمنین (ع) را گرفت و بالا برد. صحنه‌ای که تاریخ آن را فراموش نکرد. جمله‌ای بر زبان جاری شد که قرن‌هاست در گوش جهان اسلام طنین دارد: «من کنت مولاه فهذا علی مولاه».
در آن لحظه، نام علی (علیه السلام) با ادامه رسالت گره خورد.
مولا علی (ع) برای مسلمانان چهره‌ای ناشناخته نبود. مردی بود که از کودکی در خانه پیامبر رشد کرده بود. نخستین ایمان‌آورنده به دعوت او، هم‌قدم روزهای دشوار مکه، همراه شب هجرت و پرچمدار میدان‌هایی که سرنوشت اسلام در آن رقم می‌خورد. هر جا خطر بیشتر بود، نام علی (علیه السلام) نزدیک‌تر شنیده می‌شد.
در بدر، هنگامی که موجودیت جامعه نوپای اسلامی در معرض تهدید قرار داشت، شمشیر او در صف نخست بود. در اُحد، هنگامی که بسیاری پراکنده شدند، او کنار پیامبر (ص) ماند. در خندق، رویارویی او با عمرو بن عبدود به یکی از ماندگارترین صحنه‌های تاریخ اسلام تبدیل شد. در خیبر، دروازه‌ای که گروهی از گشودنش ناتوان بودند، با دستان او فرو ریخت.
با این همه، عظمت امیرالمؤمنین (ع) را نمی‌توان تنها در میدان‌های نبرد جست‌وجو کرد.
شب‌های کوفه تصویر دیگری از او را نشان می‌دهد؛ حاکمی که در تاریکی، بی‌صدا کیسه‌های آرد و خرما بر دوش می‌گرفت و به خانه نیازمندان می‌برد. بسیاری از فقیران پس از شهادتش فهمیدند مرد ناشناسی که شب‌ها در خانه آنان را می‌زد، امیر مؤمنان بوده است.
در نامه‌هایش، عدالت نفس می‌کشد. در قضاوت‌هایش، حق از جایگاه صاحبان قدرت جدا نیست. در نگاهش به حکومت، قدرت وسیله‌ای برای خدمت است، نه ابزاری برای برتری‌جویی. هنگامی که برادرش عقیل سهم بیشتری از بیت‌المال طلب کرد، آهنی گداخته را به او نزدیک کرد تا نشان دهد تحمل آتش دنیا دشوار است؛ چه رسد به آتشی که از پایمال کردن حقوق مردم برمی‌خیزد.
همین ویژگی‌هاست که غدیر را از یک رخداد تاریخی فراتر می‌برد.
غدیر یادآور یک الگوست. الگویی که در آن علم با شجاعت همراه است، عبادت در کنار مسئولیت اجتماعی معنا پیدا می‌کند و قدرت از عدالت جدا نمی‌شود. هر بار که نام علی (علیه السلام) برده می‌شود، خاطره مردی زنده می‌شود که در محراب عبادت اشک می‌ریخت و در میدان نبرد استوار می‌ایستاد.
در فرهنگ ایرانی نیز نام او با زندگی مردم درآمیخته است. قرن‌هاست که شاعران از او گفته‌اند. از فردوسی تا شهریار، از محتشم تا عمان سامانی، هر کدام به زبان خود از مردی سخن گفته‌اند که دوستدارانش او را میزان حق می‌دانند. در خانه‌های این سرزمین، نام علی نخستین نامی است که بسیاری از کودکان می‌آموزند. در لحظه‌های دشوار، در دعاها، در نذرها و در اشک‌ها، ردّ این محبت دیده می‌شود.
شاید راز ماندگاری غدیر نیز همین باشد.
بعضی رخدادها در کتاب‌ها باقی می‌مانند و بعضی در دل‌ها. غدیر از جنس دوم است. قرن‌ها گذشته، حکومت‌ها آمده‌اند و رفته‌اند، مرزها تغییر کرده‌اند و نسل‌ها جای یکدیگر را گرفته‌اند، ولی آن صحنه همچنان زنده است. محمد مصطفی (ص) دست حضرت امیر (ع) را بالا برد و جمعیتی که شاهد آن بودند.
عید غدیر برای دوستداران اهل بیت، جشن یک پیوند است؛ پیوند میان نبوت و ولایت، میان هدایت و ادامه راه. روزی که نام علی (علیه السلام) در افق تاریخ بلندتر شنیده شد و خورشیدی که سال‌ها در کنار پیامبر (ص) می‌درخشید، در برابر دیدگان امت معرفی شد.
و چه بسیار دل‌هایی که پس از چهارده قرن، هنوز با شنیدن نام او آرام می‌گیرند.
هنوز هم وقتی سخن از جوانمردی به میان می‌آید، نام امیر مؤمنان در ذهن‌ها زنده می‌شود. وقتی عدالت آرزو می‌شود، نگاه‌ها به سوی او برمی‌گردد. وقتی انسان در جست‌وجوی نمونه‌ای برای شجاعت، وفاداری و ایمان است، تاریخ در برابرش مردی را قرار می‌دهد که در کعبه متولد شد و در محراب مسجد کوفه به شهادت رسید.

پیشنهاد ایونا