چرا زمان، اهرم تهران شده است؟

به گزارش خبرنگار سیاسی ایونا، در حالی که تنش‌ها در یکی از حساس‌ترین گذرگاه‌های انرژی جهان ادامه دارد، روایت‌ها از درون تحلیل‌های بین‌المللی نشان می‌دهد معادله قدرت در تنگه هرمز بیش از آنکه به تقابل مستقیم وابسته باشد، به بازی زمان گره خورده است.

بر اساس گزارش فایننشال تایمز، «ایرانی‌ها معتقدند که در این رویارویی زمان به نفع آنهاست و آنها درست فکر می‌کنند. هرچه تنگه هرمز مدت بیشتری بسته بماند، فشار اقتصادی و سیاسی بر آمریکا و متحدانش بیشتر خواهد شد. در نتیجه، دست ایران در مذاکرات قوی‌تر خواهد بود.

محاصره‌ای که آمریکا در تنگه هرمز اعمال کرده، همین حالا هم باعث افزایش بیشتر قیمت نفت و گاز شده است. مذاکره برای پایان دادن به جنگ و بحران کنونی نیازمند دیدگاه راهبردی و صبر است که ترامپ هیچکدام را ندارد.»

گزارش فوق را می توان این گونه تفسیر کرد؛ انسداد یا اختلال طولانی‌مدت در این آبراه حیاتی، بازارهای جهانی انرژی را به‌سرعت تحت تأثیر قرار می‌دهد. نشانه‌های اولیه این وضعیت، به‌گفته این رسانه، در افزایش قیمت نفت و گاز قابل مشاهده است؛ افزایشی که مستقیماً بر اقتصاد کشورهای مصرف‌کننده و در رأس آنها ایالات متحده فشار وارد می‌کند.

در این چارچوب، ایران تلاش می‌کند از «زمان» به‌عنوان یک اهرم چانه‌زنی استفاده کند؛ راهبردی که برخلاف مواجهه‌های پرهزینه و مستقیم، بر فرسایش تدریجی طرف مقابل تکیه دارد. هرچه این وضعیت طولانی‌تر شود، هزینه‌های سیاسی و اقتصادی برای واشنگتن افزایش یافته و به‌تبع آن، موقعیت تهران در هرگونه مذاکره احتمالی تقویت می‌شود.

در سوی دیگر، انتقاد صریح این گزارش از رویکرد دونالد ترامپ، بر فقدان «دیدگاه راهبردی» و «صبر» متمرکز است؛ دو مؤلفه‌ای که در بحران‌های پیچیده ژئوپلیتیکی، نقش تعیین‌کننده‌ای دارند. از منظر این تحلیل، تصمیم‌گیری‌های شتاب‌زده یا مبتنی بر فشار کوتاه‌مدت، می‌تواند به تشدید بحران و از دست رفتن فرصت‌های مدیریت آن منجر شود.

با این حال، این معادله یک‌سویه نیست. ادامه وضعیت پرتنش در هرمز، هرچند می‌تواند به افزایش فشار بر آمریکا منجر شود، اما برای ایران نیز بدون هزینه نخواهد بود. ریسک درگیری‌های ناخواسته، فشارهای بین‌المللی و پیامدهای اقتصادی داخلی، بخشی از پیچیدگی این بازی چندلایه است.

آنچه در این گزارش دیده می شود، تغییر در منطق تقابل است: از برخورد مستقیم به سمت یک نبرد فرسایشی که در آن، زمان، بازار انرژی و تاب‌آوری اقتصادی به عناصر اصلی تبدیل شده‌اند. در چنین صحنه‌ای، پیروزی نه در یک لحظه، بلکه در امتداد زمان تعریف می‌شود؛ جایی که هر روز تأخیر، می‌تواند موازنه را اندکی جابه‌جا کند.

خبرنگار : عاروان