ادعای وقیحانه وزیرخارجه فرانسه؛ تنگه هرمز از اموال بین المللی است!

انتقاد از همه، تمرکز بر یک بازیگر

به گزارش خبرنگار سیاسی ایونا، در نشست شورای امنیت، ژان نوئل بارو، وزیر امور خارجه فرانسه در حالی از «نقض قوانین بین‌المللی توسط همه طرف‌ها» سخن گفت که در ادامه، مسئولیت وضعیت کنونی تنگه هرمز را عملاً متوجه ایران دانست.

او با تأکید بر اینکه مسیرهای دریایی متعلق به هیچ کشوری نیستند گفت: «تنگه‌ها شریان‌های جهان هستند. آن‌ها متعلق به هیچ فردی نیستند. آن‌ها فروشی نیستند، بنابراین، نمی‌توان آن‌ها را با هیچ مانعی، عوارضی، نه توسط ایران و نه توسط هیچ طرف دیگری و تحت هیچ بهانه‌ای، متوقف کرد.» 

همچنین خواستار جلوگیری از هرگونه محدودیت یا اعمال فشار در این آبراه حیاتی شد.

وی ادامه داد: «آنچه در تنگه هرمز اتفاق می‌افتد، بسیار فراتر از آن منطقه است و فراتر از ایجاد اختلال در کشتیرانی صرف است.» 

وزیر امور خارجه فرانسه همچنین افزود: «هیچ راه حل پایداری برای این بحران وجود ندارد، مگر اینکه ایران امتیازات قابل توجهی بدهد و موضع خود را به طور اساسی تغییر دهد.» 

این موضع‌گیری در ظاهر بر اصول کلی آزادی کشتیرانی استوار است، اما در عمل، بار دیگر ایران را در جایگاه اصلی متهم در بحران امنیت دریایی قرار می‌دهد؛ بدون آنکه نقش سایر بازیگران منطقه‌ای و فرامنطقه‌ای به‌صورت متوازن بررسی شود.

 ائتلاف اروپایی و سناریوی فشار دیپلماتیک

همزمان با این اظهارات، امانوئل مکرون نیز از رایزنی با طرف‌های ایرانی و تلاش برای «بازگشایی تنگه هرمز» خبر داده و از تشکیل ائتلافی بین‌المللی برای تضمین امنیت و ثبات در این مسیر دریایی سخن گفت.

این رویکرد نشان می‌دهد که اروپا، به‌ویژه فرانسه، در حال حرکت به سمت ایجاد یک چارچوب چندجانبه برای مدیریت بحران هرمز است؛ چارچوبی که اگرچه با ادبیات «ثبات و امنیت» مطرح می‌شود، اما در عمل می‌تواند به ابزار فشار سیاسی بر ایران نیز تبدیل شود.

در حالی‌که بحران تنگه هرمز به‌عنوان یکی از حساس‌ترین گلوگاه‌های انرژی جهان شناخته می‌شود، روایت ارائه‌شده از سوی فرانسه تلاش دارد مسئولیت اصلی تنش را به ایران نسبت دهد و در عین حال، نقش اقدامات پیشین دیگر بازیگران را کم‌رنگ کند.

از سوی دیگر، طرح ایده «ائتلاف بازگشایی» از سوی مکرون، اگرچه در ظاهر با هدف جلوگیری از بحران انرژی و اختلال در تجارت جهانی مطرح می‌شود، اما می‌تواند به پیچیده‌تر شدن فضای دیپلماتیک و افزایش فشارهای چندجانبه بر تهران منجر شود؛ فضایی که در آن، مرز میان «امنیت جمعی» و «اهرم فشار سیاسی» به‌سادگی قابل تفکیک نیست.

خبرنگار : عاروان