ترامپ تاجر هراس است

به گزارش خبرنگار سیاسی ایونا، رئیس‌جمهور آمریکا مدعی شده اگر واشنگتن ایران را بمباران نمی‌کرد، اسرائیل با «بمب اتمی» نابود می‌شد؛ ادعایی که بسیاری از تحلیلگران آن را نمونه‌ای آشکار از «آخرالزمان‌سازی تبلیغاتی» توصیف می‌کنند؛ روایتی مبتنی بر ترس که تلاش می‌کند جنگ و مداخله نظامی را به‌عنوان اقدامی نجات‌بخش و اخلاقی جلوه دهد.

آمریکا ناجی، شرق تهدید!

در سال‌های اخیر، بخش مهمی از سیاست خارجی آمریکا بر پایه ساختن یک دوقطبی ساده بنا شده است؛ تصویری که در آن آمریکا و متحدانش در نقش «منجی» ظاهر می‌شوند و کشورهای مستقل یا مخالف سیاست‌های واشنگتن، در قالب «تهدید جهانی» معرفی می‌شوند.

مشکل دقیقاً از جایی آغاز می‌شود که جهان میان «فرشته‌های آمریکایی» و «شیطان‌های شرقی» تقسیم می‌شود؛ همان نگاه دوقطبی‌ که طی دهه‌های گذشته، زمینه‌ساز جنگ‌ها، تحریم‌ها و بی‌ثباتی‌های گسترده در خاورمیانه بوده است.

در چنین فضایی، هرگونه ادعای اغراق‌آمیز درباره «تهدید فوری ایران» می‌تواند به ابزاری برای مشروعیت‌بخشی به فشارهای نظامی و اقتصادی تبدیل شود.

تناقض در روایت ترامپ درباره برنامه هسته‌ای ایران

اظهارات اخیر ترامپ در حالی مطرح می‌شود که حتی نهادهای اطلاعاتی آمریکا نیز در سال‌های گذشته بارها اعلام کرده‌اند شواهد قطعی درباره تصمیم ایران برای ساخت سلاح هسته‌ای در اختیار ندارند.

همین مسئله باعث شده بسیاری این سوال را مطرح کنند که اگر خطر ایران تا این اندازه «آخرالزمانی» بود، چرا دولت ترامپ از توافق هسته‌ای برجام خارج شد؟ توافقی که دقیقاً برای محدودسازی و نظارت بر برنامه هسته‌ای ایران طراحی شده بود.

خروج از برجام نه‌تنها بحران را حل نکرد، بلکه باعث افزایش تنش‌ها، تشدید بی‌اعتمادی و بازگشت منطقه به فضای جنگ شد.

بسیاری از تحلیلگران بر این باورند که ترامپ بیش از آن‌که یک سیاستمدار کلاسیک باشد، در حوزه «مدیریت ترس» عمل می‌کند.

در این نگاه، ترس به یک کالای سیاسی تبدیل می‌شود؛ کالایی که می‌تواند فروش سلاح، افزایش بودجه‌های نظامی، اعمال تحریم‌ها و حتی توجیه جنگ‌های تازه را ممکن کند.

وقتی از «نابودی اسرائیل با بمب اتم» سخن گفته می‌شود، در واقع بازاری بزرگ از ناامنی و اضطراب شکل می‌گیرد؛ بازاری که بازیگران سیاسی و صنایع تسلیحاتی از آن سود می‌برند.

این زبان، زبان امنیت نیست؛ بلکه زبان «صنعت ترس» است.

خاورمیانه و چرخه دائمی بحران

تجربه دو دهه اخیر نشان داده بسیاری از بحران‌های کنونی خاورمیانه، محصول مستقیم یا غیرمستقیم سیاست‌های مداخله‌جویانه آمریکا و متحدانش بوده است؛ از جنگ عراق و افغانستان گرفته تا تحولات لیبی و سوریه.

به همین دلیل، سیاستمدارانی که در شکل‌گیری این بحران‌ها نقش داشته‌اند، اکنون تلاش می‌کنند خود را در قامت «آتش‌نشان» معرفی کنند.

میان نقد سیاست‌های داخلی ایران و تبدیل شدن به بلندگوی پروژه‌های تبلیغاتی آمریکا، فاصله‌ای جدی وجود دارد؛ فاصله‌ای که باید با تکیه بر واقعیت، تحلیل مستقل و پرهیز از هیجان‌های رسانه‌ای حفظ شود.

خبرنگار : عاروان