پشت‌پرده غیبت لندن در جنگ علیه ایران به روایت فاکس‌نیوز

به گزارش خبرنگار سیاسی ایونا، بر اساس این گزارش، دلیل اصلی خودداری لندن از مشارکت مستقیم در حملات علیه ایران نه صرفاً ملاحظات سیاسی یا دیپلماتیک، بلکه واقعیتی سخت و نگران‌کننده در ساختار دفاعی بریتانیاست؛ ارتشی که به گفته نهادهای رسمی این کشور، دیگر توان ورود به یک جنگ گسترده و پرهزینه را ندارد.

اول ناتو؛ سیاستی که خاورمیانه را از اولویت لندن خارج کرد

یکی از مهم‌ترین اسناد مورد استناد فاکس‌نیوز، گزارشی از اندیشکده سلطنتی پژوهش‌های دفاعی و امنیتی بریتانیا (RUSI) است؛ نهادی که به عنوان یکی از مهم‌ترین اتاق‌های فکر امنیتی غرب شناخته می‌شود و ارزیابی‌های آن معمولاً مبنای تصمیم‌سازی در سطوح نظامی و راهبردی قرار می‌گیرد.

این اندیشکده در گزارشی با عنوان «جنگ ایران؛ درس به بریتانیا» به صراحت تأکید کرده که واقعیت‌های عملیاتی دست لندن را برای ورود به درگیری مستقیم بسته است.

در این گزارش آمده حضور نظامی بریتانیا در خاورمیانه طی سال‌های اخیر به دلیل فشارهای اقتصادی، کاهش بودجه دفاعی و تغییر اولویت‌های راهبردی، به شدت کوچک شده است.

طبق این ارزیابی، دولت بریتانیا در بازنگری دفاعی سال ۲۰۲۵ تصمیم گرفته تمرکز اصلی خود را بر راهبرد اول ناتو بگذارد؛ تصمیمی که عملاً به کاهش حضور عملیاتی لندن در خاورمیانه منجر شده است.

گزارش RUSI البته تأکید می‌کند که بریتانیا کاملاً خارج از صحنه نبوده و در بخش پدافندی نقش‌هایی ایفا کرده است. جنگنده‌های تایفون و سامانه‌های ضدپهپادی این کشور در رهگیری پهپادهای منتسب به ایران بر فراز اردن و عراق مشارکت داشته‌اند، اما به گفته نویسندگان گزارش، ارتش بریتانیا از نظر لجستیکی و تسلیحاتی آمادگی ورود به یک عملیات تهاجمی گسترده را ندارد.

هشدار مجلس اعیان؛ وابستگی لندن به واشنگتن ارتش را فرسوده کرد

دومین گزارش مورد اشاره فاکس‌نیوز، سندی از کمیته روابط بین‌الملل و دفاع مجلس اعیان بریتانیاست؛ گزارشی با عنوان «بازتنظیم شراکت بریتانیا و آمریکا» که تصویری نگران‌کننده از وضعیت کنونی ارتش این کشور ترسیم می‌کند.

در این گزارش، قانون‌گذاران بریتانیایی هشدار داده‌اند که وابستگی بیش از حد لندن به آمریکا طی دهه‌های گذشته، به شکل‌گیری نوعی فرهنگ وابستگی در ساختار دفاعی بریتانیا منجر شده است؛ فرهنگی که به مرور باعث کاهش توان مستقل نظامی این کشور و افت اعتبار آن نزد واشنگتن شده است.

یکی از بخش‌های قابل توجه این گزارش، مقایسه توان نیروی دریایی بریتانیا در سال‌های ۱۹۹۶ و ۲۰۲۶ است؛ مقایسه‌ای که نشان می‌دهد بخش مهمی از ظرفیت نظامی سنتی بریتانیا طی سه دهه اخیر از بین رفته یا به شدت محدود شده است.

این گزارش‌ها در مجموع تصویری متفاوت از کشوری ارائه می‌دهند که زمانی یکی از بازیگران اصلی عملیات‌های نظامی غرب در خاورمیانه بود، اما اکنون حتی برای مشارکت در یک بحران منطقه‌ای نیز با محدودیت‌های جدی روبه‌رو است.

تلاش استارمر برای احیای ارتش؛ اما شاید خیلی دیر شده باشد

در واکنش به این نگرانی‌ها، دولت کی‌یر استارمر اعلام کرده قصد دارد روند فرسایش ارتش بریتانیا را متوقف کند. لندن وعده داده شمار نیروهای نظامی خود را تا ژانویه ۲۰۲۶ به بیش از ۱۸۲ هزار نفر افزایش دهد و بودجه دفاعی را نیز تا سال ۲۰۲۷ به ۲.۶ درصد تولید ناخالص داخلی برساند؛ رقمی که معادل حدود ۳۶۰ میلیارد دلار سرمایه‌گذاری نظامی در طول دوره پارلمان فعلی خواهد بود.

دولت بریتانیا همچنین وعده داده در بلندمدت بودجه دفاعی را به ۳ درصد تولید ناخالص داخلی افزایش دهد؛ اقدامی که از نگاه لندن برای بازسازی جایگاه نظامی این کشور ضروری است.

با این حال، بسیاری از کارشناسان معتقدند این برنامه‌ها اگرچه ممکن است در آینده بخشی از توان از دست‌رفته ارتش بریتانیا را احیا کند، اما برای بحران فعلی خاورمیانه بسیار دیرهنگام است. به باور آن‌ها، جنگ‌های جدید با سرعتی شکل می‌گیرند که ارتش‌های فرسوده فرصت بازسازی در میانه بحران را ندارند.

در چنین فضایی، غیبت لندن در فاز تهاجمی تقابل با ایران شاید بیش از هر چیز نشانه تغییر جایگاه بریتانیا در نظم امنیتی غرب باشد؛ کشوری که هنوز قدرت سیاسی و دیپلماتیک خود را حفظ کرده، اما در میدان سخت، دیگر توان دهه‌های گذشته را ندارد.