آیا آمریکا در آستانه حمله به ایران است؟

به گزارش خبرنگار سیاسی ایونا، بر اساس این گزارش در فرارو، با نزدیک شدن سومین گروه ناو هواپیمابر آمریکا به خاورمیانه و اعزام حدود ۲۵۰۰ نیروی تفنگدار دریایی از اقیانوس آرام، آرایش نظامی ایالات متحده در حال تقویت است. با این حال، طولانی شدن استقرار برخی تجهیزات کلیدی مانند ناو هواپیمابر جرالد آر. فورد در دریای سرخ، نشانه‌ای از فشار عملیاتی و محدودیت در تداوم حضور گسترده نیز تلقی می‌شود.

«خارک»؛ هدفی وسوسه‌انگیز اما پرهزینه

در میان سناریوهای مطرح‌شده، احتمال اقدام آمریکا برای کنترل جزیره خارک به‌عنوان گلوگاه صادرات نفت ایران، توجه تحلیلگران را جلب کرده است. این گزینه اگرچه از منظر نظامی در نگاه نخست «قابل اجرا» توصیف می‌شود، اما چالش اصلی نه در تصرف، بلکه در حفظ و پشتیبانی از چنین موقعیتی خواهد بود؛ به‌ویژه در شرایطی که ایران همچنان بخشی از توان موشکی و پهپادی خود را حفظ کرده و قدرت اقدام در تنگه هرمز را از دست نداده است.

برآوردهای اطلاعاتی نشان می‌دهد تهران هنوز حدود نیمی از ظرفیت موشکی و زیرساخت‌های پرتاب خود را در اختیار دارد و هم‌زمان توانایی اجرای عملیات دریایی از جمله ایجاد اختلال در عبور و مرور کشتی‌ها را حفظ کرده است. این مؤلفه‌ها، هرگونه اقدام نظامی محدود را در معرض تبدیل شدن به یک درگیری گسترده قرار می‌دهد.

طرح‌های تازه در تنگه هرمز

شبکه CNN نیز گزارش داده که فرماندهان نظامی آمریکا در حال تدوین گزینه‌های جدید برای هدف قرار دادن نیروهای ایرانی در تنگه هرمز هستند؛ طرح‌هایی که در صورت فروپاشی آتش‌بس می‌تواند به‌سرعت عملیاتی شود.

بر اساس این گزارش، تمرکز اصلی بر اهدافی مانند سکوهای موشکی، تأسیسات تولیدی، قایق‌های تندرو و تجهیزات مین‌گذاری است؛ ابزارهایی که ایران از آن‌ها به‌عنوان اهرم فشار در یکی از حیاتی‌ترین گذرگاه‌های انرژی جهان استفاده می‌کند. در کنار این اهداف، گزینه حمله به زیرساخت‌های دارای کاربری دوگانه نیز مطرح شده؛ سناریویی که به گفته برخی مقامات آمریکایی می‌تواند وارد فاز «بسیار مناقشه‌برانگیز» شود.

«ضربه کوتاه اما دردناک»؛ گزینه مشترک واشنگتن و تل‌آویو

در همین حال، گزارش یک رسانه عبری‌زبان از همگرایی آمریکا و اسرائیل بر سر اجرای یک حمله محدود اما پرشدت علیه ایران حکایت دارد؛ حمله‌ای که با تمرکز بر زیرساخت‌های انرژی و ملی، با هدف وارد کردن «ضربه‌ای سریع و بازدارنده» طراحی شده است.

این رویکرد نشان می‌دهد که در تل‌آویو و واشنگتن، تمایل به اجتناب از یک جنگ فرسایشی وجود دارد، اما در عین حال، گزینه اقدام نظامی محدود همچنان به‌عنوان ابزار فشار روی میز باقی مانده است.

با وجود این سناریوها، ارزیابی‌های کارشناسی نشان می‌دهد که ایالات متحده با محدودیت‌های جدی در اجرای یک عملیات گسترده زمینی مواجه است. حضور بیش از ۵۰ هزار نیروی آمریکایی در منطقه، در برابر ظرفیت بسیج نیروهای ایران، برتری تعیین‌کننده‌ای ایجاد نمی‌کند. از سوی دیگر، مصرف بالای مهمات پیشرفته مانند موشک‌های کروز در درگیری‌های اخیر، فشار مضاعفی بر منابع نظامی آمریکا وارد کرده است.

در همین چارچوب، برخی تحلیلگران از جمله متیو ساویل معتقدند که تهدید به اقدام نظامی، بیش از آنکه مقدمه اجرای آن باشد، ابزاری برای تقویت اهرم چانه‌زنی در مسیر دیپلماسی است.

سایه جنگ بر سیاست داخلی آمریکا

هم‌زمان با این تحولات، جنگ و تنش با ایران به‌سرعت وارد فضای داخلی آمریکا شده و اثر خود را در اقتصاد نشان داده است. افزایش قیمت انرژی، به‌ویژه جهش بهای بنزین، به یکی از چالش‌های جدی دولت دونالد ترامپ تبدیل شده است.

افزایش قابل توجه قیمت سوخت، نه‌تنها فشار بر خانوارهای آمریکایی را افزایش داده، بلکه به یک متغیر تعیین‌کننده در آستانه انتخابات میان‌دوره‌ای کنگره تبدیل شده است؛ انتخاباتی که می‌تواند توازن قدرت در واشنگتن را تغییر دهد.

جمهوری‌خواهان که با وعده مهار تورم وارد میدان شده بودند، اکنون با واقعیتی مواجه‌اند که جنگ و تبعات آن، تحقق این وعده‌ها را دشوار کرده است. در مقابل، دموکرات‌ها تلاش می‌کنند این وضعیت را به‌عنوان هزینه مستقیم تصمیمات سیاست خارجی دولت برجسته کنند.

دیپلماسی یا درگیری؟

در مجموع، تحولات اخیر نشان می‌دهد که آمریکا در حال حرکت روی یک خط باریک میان «فشار نظامی» و «محاسبه سیاسی» است. از یک‌سو، گزینه‌های نظامی در حال آماده‌سازی و به‌روزرسانی است و از سوی دیگر، نگرانی از هزینه‌های اقتصادی، سیاسی و امنیتی یک درگیری گسترده، همچنان مانع از تصمیم‌گیری نهایی می‌شود.

در چنین شرایطی، تنگه هرمز نه‌تنها به‌عنوان یک نقطه ژئوپلیتیکی حساس، بلکه به‌عنوان نماد تقابل دو راهبرد «بازدارندگی سخت» و «دیپلماسی پرهزینه» در مرکز معادلات قرار گرفته است.

خبرنگار : عاروان