چگونه به خواسته‌های واقعی خود برسیم (بخش ششم)

چه عاملی سبب می‌شود که در زندگی خود، راه‌ها و هدف‌های معینی را انتخاب کنیم؟

این عامل، اعتقادات ماست؛ عقیده به این که توانایی‌های ما چقدر است و چه کارهایی ممکن یا غیرممکن است.

به عنوان مثال: در فرهنگ مردم هائیتی، پزشک جادوگر قبیله، دارای چنان قدرت مرموزی است که می‌تواند با یک اشاره، فردی را هلاک کند.

اما در واقع، آنچه موجب مرگ آن فرد می‌شود قدرت جادویی پزشک نیست، بلکه اعتقاد افراد به قدرت فوق‌تصور اوست.

آیا در زندگی خود تاکنون انتظار واقعه ناگواری را کشیده‌اید؟ اثر آن انتظار بر زندگی‌تان چه بوده است؟ چه عقاید مثبتی بر زندگی فعلی شما اثر گذاشته است؟ چه انتظارات مثبت تازه‌ای می‌توانید در خود یا دیگران ایجاد کنید؟

در مقابل شما چه سدی است که باید آن را درهم بشکنید؟ کدام کار در نظرتان غیرممکن جلوه می‌کند که اگر آن را ممکن می‌دانستید (و انجام می‌دادید) زندگی خودتان و اطرافیان‌تان دگرگون می‌شد؟

بسیاری از مردم، گناه نارسایی‌های زندگی خود را به گردن وقایع و اتفاقات می‌اندازند.

در حالی که آنچه زندگانی ما را شکل می‌دهد، خود آن وقایع نیست، بلکه معنایی است که به آن رویدادها می‌دهیم.

آیا در گذشته شما و یا آشنایان‌تان واقعه‌ای هست که مانع احساس شادی و خوشبختی امروزتان باشد؟

آیا می‌توانید این اتفاقات را به صورت دیگری معنا کنید؟ آیا این وقایع شما را پخته‌تر و نیرومندتر کرده‌اند؟

آیا می‌توانید براساس این تجارب تلخ، دیگران را که با همین مشکل روبرو هستند، راهنمایی کنید؟

علت کارهایی که مردم می‌کنند چیست؟ تنها علت رفتارهای ما، اعتقاد و باور است. گرچه عجیب است، ولی اگر مردم باور کنند که برای رفع بیماری باید جمجمه خود را با مته سوراخ کنند، چنین می‌کنند (و نتیجه هم می‌گیرند)، خواه این عقیده پایه و اساس درستی داشته باشد خواه نداشته باشد و اگر هم معتقد شوند که خوشبختی آنان در گرو کمک به دیگران است، بر همان اساس عمل می‌کنند.

اعتقاد ماست که باعث می‌شود یک عمر احساس بدبختی کنیم و یا برعکس، زندگانی خود را با خوشی بگذرانیم.

عقیده سبب می‌شود که یک نفر انیشتین شود و یک نفر بتهوون، یا یک نفر به صورت قهرمان درآید و نفر دیگر نداند که اصلاً چرا به این دنیا آمده است.

اعمالی که اطرافیان شما انجام می‌دهند، براساس چه اعتقاداتی است؟

شما با همکاران‌تان در چه مواردی اشتراک عقیده دارید؟ با فرزندان یا والدینتان در چه مواردی هم‌عقیده‌اید؟

در چه زمینه‌هایی اختلاف عقیده دارید؟

هرگاه اتفاقی برایتان بیفتد، مغزتان بلافاصله دو سوال را مطرح می‌سازد:

اول، این که آیا این اتفاق به معنی رنج است یا به معنی لذت؟

دوم، این که برای دوری از رنج و کسب لذت چه باید بکنم؟

پاسخ این پرسش‌ها بسته به این است که درباره موجبات رنج و لذت چه عقایدی داشته باشید.

این عقاید کلی به منزله راه‌های میان‌بری است که باعث می‌شود بسیاری از امور روزمره را به انجام رسانیم و در عین حال همین عقاید می‌تواند زندگی ما را به کلی محدود سازد.

به عنوان مثال، کسی که به‌طور اتفاقی در کاری شکست خورده است، ممکن است نتیجه بگیرد که بی‌لیاقت است و متأسفانه همین تعمیم دادن‌هاست که باعث می‌شود نسبت به آینده، خوش‌بین یا بدبین باشیم.

به یکی از عقاید محدودکننده‌ای که درباره خود یا فرد دیگری دارید فکر کنید. آیا برای درستی این عقیده دلیل کافی دارید؟

آیا موارد استثنایی هم ممکن است وجود داشته باشد؟ آیا ممکن است این عقیده کلی شما بیش از حد کلی باشد؟ هیچ چیزی در زندگی به‌خودی‌خود دارای معنا نیست. این شمایید که به آن معنا می‌دهید.

یکی از شگفتی‌های وجود انسان این است که می‌تواند برای هر واقعه چنان اهمیتی قائل شود که نیروبخش و یا نابودکننده باشد.

بعضی از مردم، تنها یکی از وقایع تلخ گذشته را در نظر می‌گیرند و می‌گویند (به علت این تجربه، دیگر احساس عشق یا کمال نخواهم کرد!) و بعضی دیگر عین همان واقعه را طوری تعبیر می‌کنند که نیروبخش است. (از آنجا که نسبت به من بی‌عدالتی شده است، نسبت به نیازهای دیگران حساسم) یا (از آنجا که فرزند خود را از دست داده‌ام، تلاش می‌کنم تا امنیت بیشتری را در جهان برقرار کنم)

همه ما قادریم هر واقعه‌ای را طوری معنی کنیم که امیدوارکننده و نیروبخش باشد.

پایان بخش ششم