غول قایم!/درباره ملکوت بهرام صادقی

نویسنده ای به نام بهرام صادقی برای عده بسیاری از خوانندگان داستان فارسی زبان بیگانه است چه رسد برای کلیه فارسی زبانان؛ این نویسنده که به لحاظ تاثیرگذاری بر قشر نویسنده و شاعر تنه به تنه صادق هدایت و نیما می زند، هرچند کم و کوتاه زیست و نوشت اما همین مقدار هم بس بود برای ماندن در میان نویسندگان شاخص ایرانی.


یکی از بهترین رمان های فارسی را به زعم بسیاری از منتقدین به نام و شناخته شده در سن 25 سالگی اش نوشت؛ رمانی به نام ملکوت. ملکوت بهرام صادقی در ادامه باقی داستان هایش است. همان شوخ طبعی ها و توصیفات روزنامه ای از شخصیت ها، همان  کاویدن و بررسی شخصیت ها که همگی جزو شاخصه آثار صادقی است در این اثر هم حضور دارد.



منتقدینی همچون دکتر محمد صنعتی  روانشناس و محمدتقی غیاثی مترجم و استاد دانشگاه و هم صنفانش مانند هوشنگ گلشیری و غلامحسین ساعدی و... از جهات مختلف ملکوت و باقی داستان هایش را تحلیل کرده اند که همه شان به نوبه خود خواندنی و پر از آگاهی. علاوه بر این ها هم فیلم سینمایی از ملکوت ساخته شده به کارگردانی خسرو هریتاش که متاسفانه هنوز نسخه ای از آن پیدا نشده و هم اپرایی به همین نام ساخته نادر مشایخی؛


 در جهان ملکوت رمان با این جمله کلیدی شروع می شود. "چهارشنبه آن هفته بود که جن در آقای مودت حلول کرد." اما کدام هفته؟ از همین جمله اول با شرح دقیقی از روز و زمان و مکان و ماوقعی مواجه هستیم که در ابهام قرار دارد. یعنی در عین شفافیت"روز چهارشنبه" در هفته ای به نام آن هفته اتفاقی واضح می افتد اما توضیحات در همین جا ناقص و مبهم از جای دیگری سر در می آورند. در داستان های دیگر صادقی نیز همین وضع است برای مثال در یکی از داستان هایش می نویسد "در روزنامه نوشته بودند کودک شش ماهه ای خود را از بغل مادرش به حوض خانه اشان انداخته تا خودکشی کند. یا در همین رمان ملکوت در انتهای کتاب می نویسد "ناشناس تبسم کرد.  ”کسی که نمی دانیم کیست کاری می کند آشنا. این توصیفات که در عین حال معلوم و مجهول را در خود دارد جزو ویژگی های سبکی آثار صادقی به حساب می آید.
گفتنی ها درباره صادقی بسیار است و شاید در مطالب دیگری به آن پرداخته شود.  

خبرنگار : آقابابایی