چگونه به خواسته‌های واقعی خود برسیم؟ (بخش پنجم)

رنج، لذت و نیروی روحیه

برای اینکه به خواسته‌های خود برسید، باید ابتدا ببینید چه عواملی شما را از تلاش و کوشش در جهت رسیدن به هدف بازمی‌دارند. کارهایی هست که تا آخرین لحظه از انجام آن‌ها خودداری می‌کنیم.

شاید برایتان اتفاق افتاده باشد که زمانی از خشم دیوانه شده و یا احساس درماندگی و گرفتاری کرده باشید و اکنون که به گذشتهٔ خود می‌نگرید، از این که به خاطر چه چیزهایی از جا در رفته‌اید خنده‌تان بگیرد.

همهٔ ما این جملهٔ قدیمی را از دیگران شنیده‌ایم که (یک روز به یاد رفتار امروزت می‌افتی و خنده‌ات می‌گیرد.)

این کار را همین امروز امتحان کنید. به چیزی بخندید که قبلاً آن را تحمل‌ناپذیر و عذاب‌آور می‌دانستید.

آیا احساس نمی‌کنید که اوضاع برایتان قابل‌تحمل‌تر شده است؟

همسر شما قرار است تاکنون به منزل برگشته باشد؛ اما دیر کرده است. چه فکری می‌کنید؟ نتیجه می‌گیرید که به وقت‌شناسی اهمیت نمی‌دهد؟

نگران می‌شوید و فکر می‌کنید که در بین راه تصادف کرده است؟ یا تصور می‌کنید که بین راه توقف کرده است تا برایتان هدیه‌ای بخرد؟

احساسات ما بستگی به این دارد که فکرمان را متوجه چه چیزی بکنیم و نوع احساس‌مان به شدت بر عمل‌ها و عکس‌العمل‌های ما اثر می‌گذارد.

به جای اینکه فوراً نتیجه‌گیری کنید، همهٔ اطراف و جوانب را بسنجید و حالات ممکن را در نظر بگیرید.

آنگاه توجه‌تان را به حالتی جلب کنید که شما و اطرافیانتان را نیرومندتر سازد.

برای درک نیروی تمرکز و توجه، بهترین مثالی که می‌توان ذکر کرد مسابقات اتومبیل‌رانی سرعت است.

وقتی اتومبیل شما منحرف می‌شود و به سوی دیواره می‌رود، عکس‌العمل طبیعی معمولاً این است که حواستان را به دیوار جمع می‌کنید تا با آن برخورد نکنید.

اما اگر توجه‌مان را به چیزی جلب کنیم که از آن وحشت داریم، به طور قطع همان بلایی که از آن می‌ترسیم به سرمان می‌آید.

مسابقه‌دهندگان حرفه‌ای می‌دانند که به هر طرف توجه کنند، اتومبیل به طور ناخواسته به همان طرف منحرف می‌شود. به همین جهت این رانندگان که دائماً جان‌شان در خطر است، سعی می‌کنند به محض مواجه شدن با این خطر، به جای نگاه کردن به دیوار، به جادهٔ اصلی توجه کنند. در زندگی نیز بیشتر مردم به جای چاره‌اندیشی، به بلاهایی فکر می‌کنند که نمی‌خواهند به سرشان بیاید.

اگر با ترس‌های خود مبارزه کنید، ایمان و توکل داشته باشید و نیروی تمرکز خود را تحت انضباط درآورید، اعمال‌تان به طور طبیعی شما را به مسیر صحیح هدایت خواهد کرد.

اکنون ترس را رها کنید و به چیزهایی توجه نمایید که واقعاً طالب آن هستید و لیاقت آن را دارید.

حرکت، شور می‌آفریند. اگر یک روز دل‌تان نخواست که به پیاده‌روی یا دو آهسته بپردازید، چه مانعی دارد که برای نرمش صبح‌گاهی و جست‌وخیز از منزل خارج شوید؟

این حرکات اثر نیرومندی بر تغییر روحیه دارد، زیرا:

۱. نرمش و جست‌وخیز، ورزشی عالی است.

۲. فشاری که بر بدن وارد می‌کند، کمتر از فشاری است که در هنگام دویدن بر بدن وارد می‌شود.

۳. در هنگام جست‌وخیز، نمی‌توانید از لبخند خودداری کنید.

مؤثرترین راه کنترل نیروی تمرکز، استفاده از پرسش است. هر سؤالی که از خود بکنید، مغز پاسخی برای آن پیدا می‌کند. به عنوان مثال، اگر بپرسید (چرا فلانی از من سوءاستفاده می‌کند؟) بی‌اختیار ذهنتان متوجه مواردی می‌شود که آن شخص سرتان را کلاه گذاشته است، خواه اصلاً این موضوع حقیقت داشته یا نداشته باشد.

اما اگر بپرسید چگونه می‌توانم این مشکل را رفع کنم؟ بدون تردید به پاسخ‌هایی می‌رسید که نتیجه‌اش برداشتن قدم‌های مثبت است. آیا کسی تاکنون به شما گفته که (آینده‌تان درخشان است؟) از شنیدن این گفته چه احساسی پیدا کردید؟ اگر می‌گفتند که آینده‌تان تاریک است چطور؟ ممکن است به شما بگویند (نظرات شما به گوش خوش می‌آید) و یا (طرح ما فریاد می‌زند که باید اصلاح شود).

ممکن است دربارهٔ کسی گفته باشید (از دیدنش چندشم می‌شود) و یا (رفتارش واقعاً سرد است).

هر دسته از این کلمات، تأثیری متفاوت بر روی افراد دارد.

کسانی که معمولاً از آیندهٔ روشن یا تاریک سخن می‌گویند، از تعبیرات بصری استفاده می‌کنند.

بعضی‌ها به علائم شنیداری حساس‌ترند (به گوش خوش می‌آید، فریاد می‌زند).

توجه شما معمولاً به کدام‌یک از این سه حس بیشتر است؟